Νυχτερίδες κι αράχνες.

Μαύρο φόντο, κουραστική γραμματοσειρά, ατέλειωτα παραληρηματικά αυτοαναφορικά κείμενα από άλλη εποχή, από άλλο εαυτό. Ούτε να τα διαβάσω δε μπορώ, ούτε καν από νοσταλγία.

Γιατί άρχισα να γράφω εδώ; Γιατί σταμάτησα;

Θα κάνω ένα ρεκτιφιέ. Να μπει λίγο φως. Και χρώμα. Και ιστορίες.

Κι όλες οι παλιές να μπουν εκεί που ανήκουν. Στο πατάρι.

Είναι κανείς εδώ;

Ελπίζω όχι. Έτσι θα γράφω πιο άνετα.

Ε; ε; ναι.

 

 

 

 

1 thought on “Νυχτερίδες κι αράχνες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s