Πες τε μου έναν, έναν που να’ρθε και να μην ήθελε να μ’ αλλάξει κατά το κέφι του. Και τί είμαι εγώ για να μ’αλλάζουν, βρε αδελφέ; Γραμμόφωνο;

Φιλαράκι, έχω τρανσάρει από το πολύ γαλακτομπούρεκο. Επίσης είμαι με πιτζάμες κυριακάτικα στο σπίτι, κλειστή η τηλεόραση όπως πάντα, δεν ξέρω και γιατί την έχω εδώ μέσα, τη βάζω μόνο όταν θέλω να νιώσω ότι είμαι σε αλπικό τοπίο ακούγοντας τα χιόνια (να θυμηθώ να φτιάξω την κεραία μπορεί κάποτε ν’ αρχίσω να βλέπω πάλι). Αλκυονίδες μέρες σου λέει. Το ποδήλατο έχει ακόμα την τιμή επάνω. Οι ρόδες μαύρες σαν και τις σκέψεις μου. Δεν κατάφερα ούτε μέχρι το περίπτερο να πάω μ’ αυτό να πάρω τσιγάρα. Αλήθεια πότε θα το κόψω; Δεν είναι της παρούσης αυτό το άγχος. Τώρα με τρώει ένα άλλο. Τι σκατά κάνω λάθος στη ζωή μου.

 

Είμαι συλλέκτρια ελαττωμάτων. Κι ενώ τα δαιμονοποιώ και παλεύω να τα ξορκίσω, όταν βρεθεί κάποιος να μου τα επισημάνει, γαϊδουρώνω. Αν υπάρχει τέτοιο ρήμα. Κι αν δεν υπάρχει μόλις το επινόησα. Νομίζω το να επινοείς λέξεις είναι σύμπτωμα σχιζοφρένειας.  (Παύση για αυτοχαστούκισμα) Σκέφτομαι καιρό τώρα να εφαρμόσω τις γνώσεις μου πάνω μου. Και να κάνω swot analysis στον εαυτό μου βρίσκοντας τα δυνατά σημεία, τις αδυναμίες, τις ευκαιρίες και τις απειλές. Και μετά να καταλήξω σ ‘ έναν στόχο μπας και σωθεί ο Οργανισμός μου από την χρεωκοπία.

Έγραψα δέκα παραγράφους και τις έσβησα γιατί σκέφτηκα ότι κάποιοι ξέρουν ποια είμαι. Δεν είμαι μία απλή άγνωστη γραμματοσειρά. Κάποιοι ξέρουν να αντιστοιχούν τα λόγια μου εδώ μέσα με τη φάτσα μου και τα βιώματά μου. Κάποιοι μπορεί ν’ αναγνωρίσουν και τον εαυτό τους στον γραπτό μου λόγο. Κι εκεί έρχεται η αποτυχία ενός blog. Όχι όταν πάψουν να σου σχολιάζουν όπως παλιότερα, ούτε αν δε σε διαβάζουν. Αλλά όταν αυτολογοκρίνεσαι. Όταν ακόμα χειρότερα, παγιδεύεσαι στην ίδια σου τη γραφή και δε μπορείς να ξεσπάσεις όσο ήθελες. Ήθελα να γράψω ρε φίλε, απέτυχα. Με κατηγορούν ότι δεν ξέρω ν’ αγαπάω. Κι εσύ θα μου πεις ‘χεστήκαμε’. Κι εγώ θα σου πω ‘ με τις υγείες σου’. Μπορεί να είσαι απ’ τους άλλους που θα το διαβάσουν και πουν ‘νωρίς το κατάλαβες, όταν στο λεγα εγώ..’. Όπως και να’χει συνεχίζω. Εγώ γράφω για μένα. Αυτό το ημερολόγιο είναι δικός μου μπούσουλας. Άσχετο που ποτέ δεν μπήκα στον κόπο να διαβάσω ποτέ μία προηγούμενη καταχώρησή μου.

Να είδες, εντοπίσαμε μάνι μάνι (μα τι έκφραση αυτή το μάνι μάνι, άραγε τη λέει κανείς άλλος ή μόλις την επινόησα κι αυτή; ή μήπως είναι μία έκφραση που έχει καταργηθεί και προδίδω την ηλικία μου; ο.Ο) τι έλεγα καλέ; α, εντοπίσαμε τα λάθη μας με αυτόν τον παραλληλισμό στο blog. Αφ’ενός λειτουργώ όπως και με τα ποσταρίσματα. Γράφω ό,τι μου ρθει, δεν τα διαβάζω δεύτερη φορά ούτε για να τσεκάρω ορθογραφικά και πατάω ένα publish. Έτσι κάνω και στη ζωή μου. Ό,τι νιώσω. Μυαλό και λοιπά ζωτικά όργανα δε χωράνε. Μόνο ότι προστάξει η καρδιά. Φάουλ. Γιου φάουλ; Γιες γιου. Δεύτερο; Αφ’ ετέρου δλδ; Α ναι. Ότι δεν κοιτάω πίσω. Δεν ξαναδιαβάζω. Δε θυμάμαι. Δεν κάνω αυτοκριτική. Μμμ. Ναι. Αυτό. Έχω φοβερή απωθητική ικανότητα. Και ξεκινάω τάμπουλα ράσα. (ε βαριέμαι να το γυρνάω στ’ αγγλικά).

Δεν υπήρξε ούτε ένας άνθρωπος στη μέχρι τώρα ζωή μου, που να μη ζήτησε ν’ αλλάξω. Είτε κανονικά, σαν όρος, είτε έμμεσα, μέσα από χειραγώγηση. Κανείς μα κανείς δε με μπόρεσε γι αυτό που είμαι. ‘Πολύ εξωστρεφής’ . ‘Παρεξηγήσιμα κοινωνική’. ‘Κουραστικά κυκλοθυμική’. ‘Υπέρμετρα συναισθηματική’. ‘Αφόρητα αυτάρκης’. Αλλά πάντα έπεφταν στο τραπέζι ατάκες όπως ‘είσαι η γυναίκα της ζωής μου’. ‘Είσαι η καλύτερή μου φίλη’. ‘Είσαι το άλλο μου μισό’.

Πώς γίνεται να μ’ αγαπάς και να μη με θες γι αυτό που είμαι; Πώς γίνεται να μ’ αγαπάς και να μου ζητάς ν’ αλλάξω;

Πώς γίνεται να μ’ αγαπάς και να με φοβάσαι; 

Βασικά, πώς γίνεται ν’ αγαπάς; Πώς αγαπάει κανείς;

 

Και δηλαδή πού το κακό να φεύγω όταν δεν περνάω καλά; Τι είμαι;  Εχμ. Σκατά. Χειρότερα γίνομαι. Πάμε πάλι.

Είναι τραγική ειρωνεία, τη μοναδική φορά που είμαι εγώ, απόλυτα εγώ και νιώθω να με δέχεται ο άλλος ακριβώς γι’ αυτό που είμαι, ζουμπουρλού, σκατοπερίεργη, ιδιότροπη, με τις ώρες μου, ή το απόλυτο τρολλ ή ή απόλυτη ντράμα κουίν, φλύαρη, τεμπέλα, ονειροπόλα, γουτγουτ όλη την ώρα ή κρυόκωλη, τη μοναδική φορά που δεν παίζουν ρήματα όπως ‘ενθουσιάστηκα’, ‘καψουρεύτηκα’, ‘ερωτεύτηκα’, ‘έχω κολλήσει’, ‘έχω φάει πρόλογο’,  αλλά ‘αγαπώ’, να με κατηγορούν ότι το κάνω λάθος. Αυτό ήθελα να πω κύριε Πρόεδρε. Ο μάρτυρας δικός σας.

(και ρε πστ, έκανα ένα σκανάρισμα και διάβασα καθέτως όσα ποστ άντεξα γιατί γράφω σεντόνια η πιτάνα, είναι φως φανάρι, ψάχνω την αγάπη, η αγάπη αναζητείται, δεν υπάρχει κείμενο που να μη μιλάω γι αυτό εκτός κι απ’ αυτά που γράφω για τον παπανδρέου, πώς είναι δυνατόν να με κατηγορούν ότι δημητροματσουκίζω; ότι παίζω; ότι είμαι ένας εγωισμός απ’ την κορυφή ως τα νύχια; κρίμα, αδικία, ντροπή και όνειδος, σκηνοθετικό λάθος, θέλω να σπάσω το λαπτοπ, αλλά έχε χάρη που καταδικάζω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται)