#1

Λίγο πριν κουρδίσω το ρολόι μου να δείχνει μία ώρα μπροστά κι αναλογιστώ τα εξήντα λεπτά χαμένου ύπνου μα και τα μεγαλύτερα φωτεινά απογεύματα στο Γκάζι, λίγο πριν μαδήσω και το τελευταίο μου νύχι από νευρικότητα λέω εγώ, ανασφάλεια θα πεις εσύ, λίγο αφότου σταμάτησα να μυξοκλαίω, λίγο πριν πάρω το ταξί για Μαρίνα Ζέας, λίγο πριν μου βάλει τις φωνές η μαμά μου επειδή δεν ντύθηκα ζεστά, θα ήθελα να σου γράψω για τις περιπέτειές μου τους τελευταίους μήνες και να γελάσεις μαζί μου, να σου πω τα μικρά μου δράματα και να με παρηγορήσεις, να σου αυτοσαρκαστώ ή να με θάψω για να με ανεβάσεις.

Τίποτα δεν θα κάνω αλλά θα ‘θελα να πάρω έναν κουβά με κόκκινο χρώμα και να τον ρίξω γύρω μου. Έπειτα θα έπαιρνα και δύο πινελιές από πράσινο και θα αυτοσχεδίαζα. Βαρέθηκα να ακούω για οικονομική κρίση, αρρώστιες, απολύσεις, χωρισμούς. Θέλω  λίγα καλά νέα. Θέλω να μπορώ να είμαι τρελή, παρορμητική, αυθόρμητη, ξέγνοιαστη, χωρίς να νιώθω ότι διαπράττω έγκλημα. Θέλω να σταματήσω να μελαγχολώ. Χαρωπά θε να γελάσω δυνατά γαμώ το φελέκι μου.

ΧΑ ΧΑ!

 

 

 

 

#2

Περίμενα το καραβάκι να με πάει απέναντι στον Βόλο και σκεφτόμουν τις ωραίες νοστιμιές του Μπατή, το πρώτο υπέροχο μαρτιάτικο μπάνιο μου στον Βρωμόλιμνο και το σπάσιμο μιας φωτογραφικής μηχανής κάπου στο Κάστρο. Με το βλέμμα μου εστίασα στην επιφάνεια της θάλασσας που όσο πλησίαζε το πλοίο, τόσο αυτή αγρίευε και στο τέλος ήταν λες και κάποιος από ψηλά έπαιζε μαζί της, περνώντας εκατοντάδες νήματα και πετονιές στα κύματά της, σηκώνοντάς τα πότε πάνω πότε κάτω, σαν να ήταν μαριονέτες.

 

Αναρωτήθηκα φευγαλέα αυτό που με κάνει κι απορώ όλη μου τη ζωή: κατά πόσο για το κάθε τι που μας συμβαίνει είμαστε εμείς οι απόλυτα υπεύθυνοι ή δρούμε σύμφωνα με ένα σχέδιο που είναι προδιαγεγραμμένο πολύ πριν γεννηθούμε; Κι αν είναι έτσι, πολύ θα ήθελα να αναποδογυρίσω τον ουρανό και να δω την ύφανση, γιατί κουράστηκα να μαντεύω ή να περιμένω.

 

Σήμερα είχε μία αγαπημένη ταινία στην τηλεόραση. Only you- είναι ο τίτλος νομίζω. Εκείνη, μικρό κοριτσάκι πηγαίνει σε τσιγγάνα τουρκογύφτισσα, ασημώνει και ρωτάει το εξής βλακώδες (που κι εγώ θα ρωτούσα ρε γαμώτο) ‘πώς λένε αυτόν που θα παντρευτώ;’ Damon  Brantley, της απαντά και τη στοιχειώνει.

 

Έβαλα άλλο κανάλι. Κι όχι, το ότι το έχω δει ήδη τρεις φορές δεν έπαιξε ρόλο. Έχω δει την Αλίκη στο Ναυτικό γύρω στις δώδεκα κι ακόμη δεν κωλώνω! Αλλάζω. Και θα μου πεις , τι σε νοιάζει; Μας χωρίζει μία οθόνη και μία διαφορά φάσης, εγώ τα γράφω Σάββατο, το τελευταίο του Μάρτη, εσύ μπορεί να τα διαβάσεις Μάιο που εμένα πια ίσως να μη με αφορούν, αλλά μπορεί να μας ενώνει η ίδια ασταμάτητη αλλαγή και το ίδιο σιχτίρισμα.

 

Πριν τα τριάντα, αλλάζουν όλα επειδή το θέλεις εσύ κι επειδή το αυτοκαταστροφικό σου ‘καιρός να τα κάνω πάλι όλα πουτάνα’ εφαρμόζεται αυτόματα. Μετά, μία ανάγκη γραμμένη στο εγγενές σχήμα συμπεριφοράς μας για σταθερότητα, μας υποχρεώνει να είμαστε δέσμιοι μίας όχι και τόσο βολικής πραγματικότητας. Όμως το μέσα σου ξυπνάει και σκουντάει το έξω σου. Και σου θυμίζει για παράδειγμα, ότι άλλο απαντούσες όταν σε ρωτούσαν τι θέλεις να κάνεις όταν μεγαλώσεις κι όχι αυτό που τώρα είναι τυπωμένο στην επαγγελματική σου κάρτα.

 

Σήμερα άκουσα τα δύο αγαπημένα μου τραγούδια που με έχουν σημαδέψει και φιλάρεσκα νιώθω πως για μένα έχουν γραφτεί από ένα r’n’b συγκρότημα το ένα και από τον Βασίλη Καρρά το άλλο. Και δεν ξέρω τι με σόκαρε πιο πολύ. Η λαϊκή ενορχήστρωση στο ‘άλλα θέλω κι άλλα κάνω πώς να σου το πω’, η διασκευή του ‘Νιώσε με’ , ή το ότι μου άρεσαν παραδόξως και τα δύο;  Με ξέρεις πόσο εγωπαθής είμαι. Τα πήρα σαν οιωνό ότι πρέπει κι εγώ να κάνω μία διασκευή του εαυτού μου. Να τον κάνω πιο rock. Όλα αλλάζουν, είτε το θέλουμε είτε όχι. Τουλάχιστον στον εαυτό μας να έχουμε δικαίωμα επιλογής οι ίδιοι. Ε;

 

When you are through changing, you are through.

Υ.Γ Όσοι με “ξέρουν”, γνωρίζουν ότι δεν κλείνω τα σχόλια επειδή το παίζω ιστορία.