Χτυπούσαν ξυπνητήρια, τηλέφωνα και κουδούνια αλλά εκείνη έβρισκε τρόπους να εντάσσει τους ήχους στο όνειρο. Ήταν αδύνατο να ξυπνήσει.

Ξέσπασε δυνατή καταιγίδα και άκουγε τις στάλες να πέφτουν στα κεραμίδια. Ο σκύλος γάβγιζε μη μπορώντας να καταλάβει τι συμβαίνει.

«Αγάπη μου, όταν βρέχει, είναι που κλαίει ο Θεός;».

Άνοιξε τα μάτια της.

Σχεδόν δεν μπορούσε ν’ ανασάνει.

Εκείνο το απόγευμα είχε ξεσπάσει σε λυγμούς ο ουρανός κι εκείνης το υποσυνείδητο την ταξίδευε στο χθες.

Πέντε λεπτά ακόμη. Πόσο γρήγορα κυλούσαν όταν ήταν μαζί. Μια ματιά διαρκούσαν. Ένα άγγιγμα. Κι ο χρόνος τέλειωνε. Έτσι συναντιόντουσαν πια. Τυχαία. Σκηνοθετημένη η δήθεν απρόβλεπτη συνάντηση πάντα. Ένα βλέμμα, μία τυπική κουβέντα και δύο κορμιά που λαχταρούσαν το ένα το άλλο όσο τίποτα.

-‘Θα είμαστε ποτέ μαζί;’

-‘Τα φοβάμαι τα ποτέ και τα πάντα’

-‘Τάξε μου’

-‘Μη γίνεσαι όμηρος ονείρων’

-‘Πες μου’

-‘Τις λέξεις τις παίρνει ο αέρας’

-‘Χάρισέ μου μια βόλτα στη βροχή’

-‘Σου χαρίζω το ουράνιο τόξο’.

Κι έτσι τα χρόνια περνούσαν. Εκείνη πιο μόνη από ποτέ κι εκείνος ξένος και άπιαστος. Κι η βροχή που ήταν δάκρυα έγινε αυτό που πραγματικά ήταν: νέφη από μόρια υδρατμών.-

Υ.Γ χαρισμένο στο αγγελικό γειτονάκι μου