Πρώτο παιδικό τραύμα: Όταν σκοτώθηκε ο Άντονι και όλοι κατηγόρησαν την Κάντυ Κάντυ.
Αγαπημένο τραγούδι: Νοιώσε με – Μανώλης Ρασούλης
Αγαπημένη γεύση: Φυστικοβούτυρο..εεε.. ταχίνι με μέλι..μμμ (μα θαρρώ πώς θα τα μπλέξω – από τα δυο ποιο να διαλέξω…)
Ζώδιο: Καρκίνος με ωροσκόπο Υδροχόο (άντε γεια!)
Ηλικία: Τι σημασία έχει ένας αριθμός στ’ αλήθεια…
E-mail: argyrenia@gmail.com
142 comments
Σεπτεμβρίου 8, 2006 στο 9:08 μμ
x-psilikatzoy
welcome!!!
(το ταχίνι είναι από σουσάμι – καμμία σχέση με το φυστικοβούτυρο. Στα λέω γιατί το ταχίνι με μέλι είναι η πιο κορυφή γεύση του κόσμου)
Σεπτεμβρίου 9, 2006 στο 9:19 πμ
argyrenia
καλώς την x- psilikatzou μας! Γνωρίζω πολύ καλά τα συστατικά του κάθε προϊόντος, ωστόσο είναι δύσκολο για μένα να αποφασίσω ποια γεύση από τις δύο ικανοποιεί περισσότερο τον ουρανίσκο μου. Για μένα βλέπεις αν και διαφορετικές, είναι κορυφαίες απολαύσεις και οι δύο! Να’σαι καλά μικρή μου…
Σεπτεμβρίου 11, 2006 στο 12:45 μμ
UrbanTulip
εχεις δοκιμάσει ποτέ χαρουπόμελο μαζί με ταχίνι;; κανει γεύση μακεδονικού χαλβά! και μετά το απλώνεις στο ψωμι..α θεικό!
( σουπερ το αγαπημενοσου τραγούδι:) )
Σεπτεμβρίου 11, 2006 στο 12:59 μμ
argyrenia
UrbanTulip μμμμμμμμμμ ακούγεται τέλειο… Θα το δοκιμάσω και θα σου πω!
Σεπτεμβρίου 12, 2006 στο 5:58 πμ
Ανδρομεδα
Ταχίνι με μέλι λίγη κανελίτσα θα έλεγα και λίγες σταγόνες κονιάκ που πρόσθεσε ο Didier τυχαία, άψογο!
Το νιώσε με υπέροχο! Χαίρω πολύ!
Σεπτεμβρίου 12, 2006 στο 7:40 πμ
argyrenia
Εγώ χαίρομαι περισσότερο Ανδρομέδα μου! Θα εμπιστευτώ τον αυτοσχεδιασμό σου! Γιαμμμμμμμ…
Σεπτεμβρίου 12, 2006 στο 2:14 μμ
taratatzoum
Μήπως τυχαίνει να έχεις δοκιμάσει (μια και μιλάμε για αγαπημένες γεύσεις) να φάς ταυτόχρονα Lacta με τυρογαριδάκια (κατά προτίμηση τα Extra)? Το “Νοιώσε με” παραπάνω από καλό!!
Σεπτεμβρίου 13, 2006 στο 7:04 πμ
argyrenia
εσύ ξέρεις πολλά!!!
Σεπτεμβρίου 18, 2006 στο 10:23 πμ
clowd
Εδώ δηλαδή είναι κάτι σαν τι;
Καλως ήρθατε κλπ κλπ;
Ή μήπως δεν κατάλαβα καλά εγώ;
Τέλος πάντων, μια ζωή του κεφαλιού μου έκανα,
γιατί να κάνω κάτι διαφορετικο τώρα!!!
Αργυρένιααααα, σε νοιώθω ακούγοντας το “νοιώσε με” και ειλικρινά χαίρομαι να σε διαβάζω…χαμογελώ μες στην κατήφεια μου!!!!
Σεπτεμβρίου 18, 2006 στο 10:38 πμ
argyrenia
γλυκειά μου υπέροχη συννεφούλα! Καλύτερα να κάνεις του κεφαλιού σου παρά ότι σου λένε οι άλλοι! Ο αυτοσχεδιασμός σου στην προκειμένη περίπτωση σε δικαίωσε καθώς εδώ μέσα είναι κάτι σαν σκέφτομαι και γράφω, καλώς όρισες καλώς σας βρίσκω κτλ. Να χαμογελάς συχνότερα γιατί σου πάει! Χωρίς εσένα η θάλασσα δεν θα είχε χτες αυτό το υπέροχο σμαραγδί, με τη βοήθειά σου clowd μου αποκαλύπτεται η όμορφη απόχρωσή της. Μην κλαις για τον ήλιο που έδυσε γιατί θα χάσεις τα αστέρια της νύχτας…
Οκτωβρίου 12, 2006 στο 9:32 μμ
california17
exoume to idio paidiko trauma an kai pote de katalava giati me peirakse toso tote….
Οκτωβρίου 13, 2006 στο 7:22 πμ
argyrenia
california17 γιατί δεν καταλαβαίνεις; Εννοείς επειδή είσαι αγόρι; Εγώ πάντως είχα κοντέψει να αφυδατωθώ από το κλάμα! Ωραία παιδικά τότε, χαρακτήρες χτίζανε!
Οκτωβρίου 19, 2006 στο 11:55 πμ
ChrisDeMar
“Αναρωτιέμαι, έχουν μείνει διαθέσιμοι ενδιαφέροντες (μελαχροινοί) τριαντάρηδες εκεί έξω; Κι αν ναι, πού είναι????!!! Σπίτι και βλέπουν DVD; Παίζουν 5χ5;”
Xmmmm…Διαθέσιμος είμαι, ενδιαφέρον παρουσιάζω (σύμφωνα με τους φίλους μου πάντα -οι οποίοι όμως έχουν καλό γούστο, κλείνει η παρένθεση), μελαχροινός είμαι, σε 5×5 ούτε για πλάκα δεν πατάω) και ΚΥΡΙΩΣ είμαι μελαχροινός. (Τα dvd δεν τα σχολιάζω).
Είμαι ο Χρήστος και έχω e-mail (καλά, δεν ξέρω εάν είμαι).
Γεια και χαρά σου!
X.
ChrisDeMar@pathfinder.gr
Οκτωβρίου 19, 2006 στο 12:01 μμ
ChrisDeMar
Επανέρχομαι, διότι είμαι και 30άρης (τριανταπεντάρης δηλαδή, αλλά 5 πάνω πέντε κάτω….)
Οκτωβρίου 19, 2006 στο 12:13 μμ
argyrenia
Ποιο καλοπαιδάκι μου κάνει φαρσούλα;;;
Οκτωβρίου 20, 2006 στο 7:38 πμ
ChrisDeMar
To “καλοπαιδάκι”, θα το εκλάβω ως κοπλιμέντο. Φάρσες δεν κάνω σε κυρίες που δεν γνωρίζω*.
Καλημέρα!
(Από την στιγμή που θα με γνωρίσεις όμως, δεν υπόσχομαι τίποτα).
Οκτωβρίου 20, 2006 στο 7:39 πμ
argyrenia
Όποιος κι αν είσαι στείλε mail γιατί το κάναμε american bar…
Οκτωβρίου 20, 2006 στο 8:19 πμ
ChrisDeMar
Δύο τινά συμβαίνουν. Το ένα τινό είναι πως δεν με πιστεύεις και το άλλο τινό είναι πως δεν με πιστεύεις. Τι να κάμω για να σε πείσω πως δεν με ξέρεις?
Χ.
Που μπορώ να σου στείλω mail? Ρόμπα με έχεις κάνει στο ιντερνΕτ…
Οκτωβρίου 20, 2006 στο 8:37 πμ
argyrenia
Και στα δυο μέσα έπεσες!
Ε ψιτ, άγνωστε μελαχροινέ 35άρη κοίτα λίγο πιο πάνω…
Όποιος ψάχνει, βρίσκει…
Οκτωβρίου 20, 2006 στο 8:51 πμ
ChrisDeMar
Βρε το e-mail το είδα.
Την άδεια να το χρησιμοποιήσω ζητώ (καθ’ ότι μου έχουν απομείνει και κάποια ψήγματα ευγένειας).
Την πήρα, μάλλον, ε?
Χ.
Οκτωβρίου 20, 2006 στο 8:52 πμ
argyrenia
Άγνωστε ιππότη,
έχεις την άδεια μου.
Οκτωβρίου 20, 2006 στο 9:06 πμ
ChrisDeMar
Είσαι καλός άνθρωπος!
Οκτωβρίου 20, 2006 στο 9:08 πμ
argyrenia
Κι εσύ δεν έχεις e-mail ή μάλλον αυτό που έχεις πραγματικά το γνωρίζω ήδη, αλλά αποκαλύπτει την πραγματική σου ταυτότητα.
Λαμόγιον!.
Στο σπίτι όλοι καλά;;;
Σμακ!
Οκτωβρίου 20, 2006 στο 9:28 πμ
ChrisDeMar
E-mail έχω (εάν τσεκάρεις το mailbox σου θα το διαπιστώσεις), η ταυτότητα μου είναι μία και μοναδική (αλλά δεν είναι από τις καινούριες διότι 666-Λουκά-ντοντ-γουόντ-ποπ-κλπ-κλπ), από το πατρικό μου πέρασα πριν 3 μέρες, καλά είναι δόξα τω Θεώ, και στο δικό μου όλοι καλά είμαστε (εγώ δηλαδή, μόνος μου μένω) και Λαμόγιο μην με ξαναπείς, μπορεί να νευριάσω.
Χ.
Οκτωβρίου 20, 2006 στο 9:32 πμ
argyrenia
Το e-mail σου δεν είναι πραγματικό, δεν υφίσταται.
Άντε δημιούργησε τώρα ένα ChrisDeMar για να γίνει πιο πιστευτό και τα ξαναλέμε.
Όπως και να’χει τα εν οίκω μη εν δήμω, ψάξε με αλλιώς γνωστέ άγνωστε.
Οκτωβρίου 20, 2006 στο 9:33 πμ
ChrisDeMar
Φτου!
Μπορείς να πας στο gmail σε παρακαλω?
Στα εισερχόμενα?
Οκτωβρίου 20, 2006 στο 9:34 πμ
argyrenia
Πήγα και δεν σε βρήκα…
Οκτωβρίου 20, 2006 στο 9:36 πμ
ChrisDeMar
????????????
Επιβεβαίωση αποστολής μηνύματος
Το μήνυμα σας εστάλει στους παρακάτω παραλήπτες
argyrenia@gmail.com
Μήνυμα από pathfinder είναι αυτό
Οκτωβρίου 20, 2006 στο 9:36 πμ
ChrisDeMar
Έστειλα πάλι!
Οκτωβρίου 20, 2006 στο 9:38 πμ
argyrenia
Λαμβάνω μόνο τα του μπλογκ.
Υπάρχει συνωμοσία εναντίον μας γνωστέ άγνωστε.
argyrenia@gmail.com
Προσπάθησε πάλι…
Εγώ πάντως δεν σε βρίσκω, τα μηνύματα μου επιστρέφουν…
Οκτωβρίου 20, 2006 στο 9:39 πμ
ChrisDeMar
ChrisDeMar@pathfinder.gr
θα τρελλαθούμε?
Οκτωβρίου 20, 2006 στο 9:41 πμ
argyrenia
Λες να μην είναι γραφτό;;;
Ίσως να μας μέλλει να επικοινωνούμε μόνο έτσι, με ένα άγνωστο αναγνωστικό κοινό να μας παρακολουθεί…
Νοεμβρίου 6, 2006 στο 10:38 πμ
Αγαδίρ
Χάρηκα πολύ που υπάρχεις! Γέλασα πολύ που έχουμε τόσα κοινά και είμαστε δύο άγνωστες.
Νοεμβρίου 6, 2006 στο 11:01 πμ
argyrenia
Αγαδίρ η χαρά δική μου! Ανυπομονώ να μάθω όλα όσα μας ενώνουν! Μάκια!
Νοεμβρίου 16, 2006 στο 8:26 μμ
argyrenia
Oυφ!
Δεκεμβρίου 11, 2006 στο 5:39 μμ
philos
Χάρηκα που σήμερα μου δόθηκε η ευκαιρία να ανακαλύψω τον χώρο σου. Προς το παρόν αποβιβάστηκα στην ακτή, σύντομα θα ανακαλύψω και την ενδοχώρα!
Δεκεμβρίου 11, 2006 στο 7:21 μμ
argyrenia
Η χλωρίδα, η πανίδα και οι ιθαγενείς της τροπικής μου γης σε περιμένουν! Γουέλκαμ!
Δεκεμβρίου 16, 2006 στο 4:05 μμ
Μαθαίνοντας να συνυπάρχουμε… « Αν θες, μπορείς!
[...] Αργυρένια [...]
Δεκεμβρίου 19, 2006 στο 2:04 μμ
presbhs
Xronia polla Argyrenia mou… Me ugeia kai o,ti allo epithumeis! Mias kai ajizeis polla…
Filia…!
P.S. Akoma perimeno to kainourio sou phone number…
Δεκεμβρίου 27, 2006 στο 11:45 πμ
polikarpos
δοκίμασε φυστικοβούτυρο με μερέντα. σκέτα. θα σου φύγει ο τάκος.
(τρώγεται κλασσικά με δαχτυλάκι.)
Δεκεμβρίου 27, 2006 στο 12:13 μμ
argyrenia
presbh ι μιλιόρι αουγκούρι από αργυρένια, κρόνια πολλά.
Πολύκαρπε, με δαχτυλάκι πάντα, τα κουταλάκια είναι για τους εν πρώτη πίστα βρισκόμενους… Θα το δοκιμάσω άμεσα, θενξ.
Ιανουαρίου 25, 2007 στο 5:13 μμ
fdgsfdg
hi..good site..by..
Ιανουαρίου 28, 2007 στο 7:26 μμ
silia
ΠΡΩΤΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΤΡΑΥΜΑ : Οταν ανακαλυψα οτι ημουν φτωχη και ειχα μεγαλα αυτια
ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ :Το ζεϊμπεκικο της Ευδοκιας (ας μην εχει λογια)
ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΓΕΥΣΗ : φυστικοβουτυρο , ταχινι με μελι , ρεβυθια τηγανισμενα σε φρεσκο προβειο βουτυρο
ΖΩΔΙΟ :Λεων με ωροσκοπο Λεοντα
ΗΛΙΚΙΑ :Εχει σημασια ο αριθμος….εχει .
Ε-ΜΑΙL : θαρρω το ξερεις
ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΜΟΥ Νο 1 : Να μην σε χασω
Ιανουαρίου 29, 2007 στο 4:12 πμ
argyrenia
fdgsfdg thanks, bye…
silia ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΜΕΕΕΕΕΕΕ, θες να γίνουμε φίλες;;;;
Ούτε εγώ θέλω να σε χάσω!!!
Ιανουαρίου 29, 2007 στο 10:23 πμ
silia
Ελπιζα να το ελεγες αυτο…..
Και βεβαια θελω….
Γραφεις ομορφα….
Θελω
Ιανουαρίου 30, 2007 στο 5:19 μμ
argyrenia
silia Ωραία, θα κάνω εγώ την αρχή, στέλνοντας σου mail.
Ιανουαρίου 31, 2007 στο 11:33 πμ
Milly Luli
αν και πρώτος μου έρωτας ήταν ο Τέρι (τον Άντονι τον έβρισκα πολύ κομ ιλ φο), χάρηκα πολύ που ανακάλυψα το μπλογκ σου! απέκτησες μια ακόμα αναγνώστρια!
Φεβρουαρίου 1, 2007 στο 8:38 πμ
argyrenia
Milly Luli να σου πω την αληθεια κι εγώ τον Τέρι ήθελα. Το πόσο με είχε νευριάσει εκείνη η ηθοποιός που τον είχε κλέψει από την Κάντυ Κάντυ δεν λέγεται. Το ξέρεις ότι υπάρχουν σάιτ που έχουν συνεχίσει την ιστορία και η Κάντυ είναι παντρεμένη με τον Τέρι; Αμέ, αμέ. Καλά υπάρχουν κι άλλα που την έχουν παντρέψει με τον Άλφρεντ (έτσι δεν τον έλεγαν;) που τελικά αποδείχτηκε θείος της. Ανωμαλίες…
Πολύ χαίρομαι που σε γνωρίζω. Να περνάς να τα λέμε. Είσαι μπλόγκερ?
Φεβρουαρίου 14, 2007 στο 12:53 μμ
speira
Λοιπον έχουμε και λεμε. 1)Κανενα κειμενο που ειναι αληθινο δεν είναι αθλιο. 2)Αν έχεις αναγκη κομπλιμεντων οκ να το δεχτω, καθε γυναικα τα χρειαζεται απο καιρο σε καιρο. 3)Μα να σου σπασει το lap top? 4)Η εποχη της αυτολύπησης παρακαλω να παρελθει. 5) Μελη λένε το σκυλι μου, αλλά δεν μπορω να σου το στειλω. 6) Άντεεε σήκω!!!
Φεβρουαρίου 14, 2007 στο 6:09 μμ
Ρενάτα
Μικρούλι μου, είχα δει και το πρώτο πριν τ’ αλλάξεις ( μέσω google reader)Κουράγιο, μάτια μου! Φιλιάά
Φεβρουαρίου 14, 2007 στο 6:26 μμ
gritbound
:*
Φεβρουαρίου 15, 2007 στο 9:58 πμ
glizz
Καλημέρα! Είσαι το μόνο άτομο που έχει το ίδιο παιδικό τραύμα με μένα. Να είσαι καλά!
Φεβρουαρίου 18, 2007 στο 12:32 πμ
shades in the dark
Χωρίς σχόλια βέβαια..
Απλά είμαι εδώ.
Φεβρουαρίου 19, 2007 στο 4:38 μμ
argyrenia
speira ευχαριστώ πολύ… Το λαπτοπ οκ, η εποχή που αναφέρεις πέρασε. Σηκώθηκα…
Ρενάτα φιλω σε.
gritbound
glizz κι εσύ να είσαι καλά.. Μου είχε στοιχίσει σου λέω!
Shades in the dark το εκτιμώ.
Φεβρουαρίου 28, 2007 στο 12:09 πμ
iro*
den exw ypno k trypwnw sta ksena bloggs.. den se iksera.. (ws twra!) krima!!! argyrenia me fwnaze palia i mama k tsimpisa!! k afth th stigmh exw poly krya podia (aderfes psyxes eimaste sou lew!!)..
na ta leme..na ta les k na se apolamvanoume!! nani twra..
ta filia mou*
Μαρτίου 3, 2007 στο 6:12 μμ
dizzydream
Ίσως είναι η ιδέα μου, ίσως είναι καιρό έτσι και μόνο τώρα το πρόσεξα, αλλά περιμένω το ερωτηματικό να ξαναγίνει θαυμαστικό.
Μαρτίου 7, 2007 στο 8:15 πμ
argyrenia
iro* να τα λέμε αργυρένια μου με τα κρύα πόδια!!! Ανυπομονώ να μάθω πόσα κοινά έχουμε ακόμη…
Ζαλισμένο μου όνειρο, το έκανα πάλι θαυμαστικό. Για σένα.
Μαρτίου 21, 2007 στο 2:15 μμ
Nemo
Argyrenia μου δε με ξέρεις, όμως εγώ τρυπώνω εδώ και καιρό στο Blogaki σου και διαβάζω τα όσα γράφεις. Μερικά κομμάτια σου νιώθω σαν να τα χα γράψει εγώ. Που είσαι όμως? Πάνε μέρες που δεν είδα νέο σου post. Φιλάκια καλή μου argyrenia.
Μαρτίου 22, 2007 στο 3:59 μμ
argyrenia
Nemo τώρα σε ξέρω όμως. Γύρισα. Δεν ήταν εύκολο να βρω τον δρόμο, αλλά γύρισα
Καλώς όρισες μάτια μου.
Μαρτίου 27, 2007 στο 5:36 μμ
BeBe
χαχαχααχχα! Τί μου θύμισες τώρα με την Candy-Candy!?! Κλάααααααααμα του θανατά. Γιατί μαμά, τι φταίει αυτή…Άσε, άσε συγχίστηκα τώρα που το θυμήθηκα..
Απριλίου 5, 2007 στο 6:30 πμ
argyrenia
Εγώ ακόμη θυμάμαι τα κλάμματα όταν χώρισε με τον Τέρι ή όταν πέθανε ό Άντονι.
Δεν παίζαμε κρυφτό τρεις μέρες στην πλατεία λόγω πένθους.
Ακόμα ψάχνω μάταια να βρω επεισόδια στο ίντερνετ.
Ψάχνω το τελευταίο.
Πού θα το βρούμε άραγε;
Απριλίου 5, 2007 στο 5:53 μμ
BeBe
Μοναδική μας ελπίδα είναι να εμφανιστούμε στο Ραδιομέγαρο και να παρακαλέσουμε τον δίσμοιρο που κρατάει αρχείο επί εποχής ΕΡΤ-1, ΕΡΤ-3 και κατά καιρούς ΕΤ-2 αν θυμάμαι καλά το έπαιζε, μήπως μας περάσει για ψυχανώμαλες, μας λυπηθεί και μας τα δώσει.
Απριλίου 11, 2007 στο 1:18 μμ
aniaris
Ω θεοί!!Πέθανε ο Άντονι;Ποτε δεν έχω δει το τέλος της Καντυ-Κάντυ.Ήμουν από μικρή ερωτευμένη μαζί του.Υπέροχος..με τη γκάιντα του.Δεν το πιστεύω ότι πέθανε.
Απριλίου 16, 2007 στο 6:53 πμ
argyrenia
Bebe πρόσφατα συνάντησα τον Παραμυθά και του είπα τον πόνο μου για την Κάντυ Κάντυ, εκείνος αν γνωρίζεις ήταν υπεύθυνος για το παιδικό πρόγραμμα τότε. Δυστυχώς δεν υπάρχει τίποτα στο αρχείο. Έψαξα στο ίντερνετ και έμαθα ότι ο σκιτσογράφος με το σεναριογράφο είναι στα μαχαίρια από τότε και γι αυτό δεν μπορούμε να βρούμε επεισόδια πουθενά. Το καλό είναι ότι ένας φίλος μου βρήκε επεισόδια στο internet, ελπίζω να βρω και το τελευταίο. Να σου στείλω μελάκι για να σου τα στείλω κι εσένα;!
aniaris ασ’τα ναι, ζωή σε λόγου μας, ακόμη θυμάμαι τα κλάματα. Βρε, δεν ήταν ο Άντονι που έπαιζε γκάιντα, ο μικρός της πρίγκηπας ήταν! Θα σε μαλώσω,
Απριλίου 17, 2007 στο 1:00 μμ
Bebe
Α!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Είσαι σοβαρή; Εννοείται…Κάποιες ερωτήσεις είναι περιττές. Χιχιχι. Περιμένω εναγωνίως! Μάκια
Μαΐου 3, 2007 στο 7:03 πμ
argyrenia
Λοιπόν, τα βρήκα, έχω και το τελευταίο επεισόδιο σου λέω! Κάνε τα κουμάντα σου!
Μαΐου 3, 2007 στο 9:20 πμ
BeBe
Είσαι η Θεά μου κοπελιά. Αναμένω στο μέηλ λέμε. Το έχεις….!!!!
Μαΐου 3, 2007 στο 3:27 μμ
sof
Δεν ξέρω πως βρέθηκα ψάχνοντας κάτι αρχεία να διαβάσω τα κείμενα της Αργυρένιας και ορισμένα σχόλια εδώ, αλλά κόλλησα. Αρχικά πίστευα ότι έχασα μία ώρα από τη μέρα μου (είναι και ηλιόλουστη σήμερα), ωστόσο στο τέλος αποφάσισα να μετέχω και εγώ σε αυτό τον παράλογο διάλογο περί Κάντυ-Κάντυ, αν και τη θυμάμαι ελάχιστα την κυρία…ξέρω κάποιον στη ΝΕΤ, μπορώ να βοηθήσω κάπως;
Μαΐου 4, 2007 στο 7:48 πμ
argyrenia
Bebe το βράδυ θα σου πω όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες… Και αύριο στο πάρτυ φυσικά, θα αφιερώσουμε γύρω στα 20 λεπτά στην Κάντυ Κάντυ, πριν αρχίσουμε τις χορογραφίες μας!
Sof ναι ναι ναι!!! Και μόνο επειδή έμεινες μία ώρα κολλημένος μέσα , ενώ η μέρα ήταν ηλιόλουστη σου χρωστάω κέρασμα! Ρώτα τον φίλο σου, υπάρχει κάτι? Όπως και να’χει , σ’ ευχαριστούμε πολύ μικρέ μας πρίγκηπα
Μαΐου 9, 2007 στο 5:11 πμ
Μαλισιώτου Ελευθερία
Αργυρένια, χθες λίγο πριν σχολάσω απο τη δουλειά μου, μπήκα στο site τυχαία και η αλήθεια είναι πως κάθισα και διάβασα αρκετά απ’ όσα έχεις γράψει. μου αρέσουν. συνέχισε να γράφεις. σου κάνει και μας κάνει καλό τελικά. φιλιά
Μαΐου 10, 2007 στο 8:18 πμ
argyrenia
Ελευθερία μου, πολύ χαίρομαι που ανακαλύπτει η μία την άλλη. Θα συνεχίσω να γράφω, αλλά υποσχέσου μου ότι θα κάνεις το ίδιο κι εσύ. Περιμένω και δεύτερο μελάκι σου. Σε φιλώ!
Μαΐου 12, 2007 στο 3:27 πμ
eleftheriam
λοιπόν Αργυρένια Ελπίζω όλα καλά. νομίζω θα χρειαστώ τις συμβουλές σου για αρκετά πράγματα. τι λες; Η αλήθεια είναι πως χθες τρόμαξα λιγάκι. αλλά ευτυχώς μετά κατάλαβα ότι εντάξει είναι κάτι που διορθώνεται. θα το ρυθμίσουμε. οκ;
Μαΐου 13, 2007 στο 1:00 πμ
sof
Καλησπέρα Αργυρένια…δυστυχώς για την Κάντυ Κάντυ θα σε απογοητέυσω….όσο με έχεις γοητεύσει ο τρόπος που γράφεις..και αν είναι και σε τυφλό…υποκλίνομαι σαν άλλος πρίγκιπας στη Σταχτοπούτα του…τουλάχιστον όσο αφορά στη γραφή βέβαια, γιατί..αν και ποτέ δεν λέω ποτέ…δε νομίζω ότι θα έχω την ευκαιρία να γνωρίσω κάποιο άλλο κομμάτι του ευατού σου, πιο άμεσα (όχι δεν πρόκειται για κάποιου είδους πρόταση)…Τέσπα..δεν ξέρω αν πρέπει αλλά θα γράψω λίγο για εμένα…από τη γραφή μου ζω, όντας το επαγγελμά μου, αλλά αν κρίνω από το πάθος και τη ζωντάνια με την οποία παραθέτεις εσύ τις σκέψεις σου για να μας ταξιδέψεις, μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσω ορισμένα πράγματα…αν πάντως είναι το axe του αδερφού σου..να το πάρω σε αρωματικό χώρου!!!ίσως εμπνευστώ…αν και το γενετήσιο χάρισμα ..δεσυγρκίνεται με το επιτηδευμένο..συνέχισε με τον ίδιο τρόπο..και ελπίζω να έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε πιο άμεσα…και πάλι δεν ήταν πρόταση…εκτός και αν το εμαιλ σου..δεν είναι δα και τόσο απόρρητο για όλους!
Μαΐου 13, 2007 στο 1:08 πμ
sof
ααα…και ναι το είδα το εμαιλ σου…..απλά είμαι τόσο χάλια σήμερα ..που δύσκολα σκέφτομαι…η αφροδίτη στον καρκινο λες;….δλδ εγώ που είμαι καρκίνος να ανησυχώ;…και τελικά…εμαιλ να στείλω;
Μαΐου 14, 2007 στο 12:58 μμ
argyrenia
eleftheriam όλα καλά βρε! Ότι θες εγώ είμαι εδώ! Κι εγώ τρόμαξα στην αρχή, λέω τι έκανα και έχω πρόσβαση στο blog της κοπέλας; Είμαι χάκερ και δεν το ξέρω;;; Χαίρομαι πάντως γιατί τώρα έχουμε την ευκαιρία να τα λέμε ακόμη περισσότερο. Σε φιλώ μικρή μου, ανυπομονώ να τα ξαναπούμε!
Sof δεν πειράζει για την Κάντυ Κάντυ, ο αδερφούλης μου φρόντισε να μου βρει το τελευταίο επεισόδιο, απλά δεν έχω βρει ακόμη χρόνο να το δω. Μ’ έχεις κάνει και κοκκινίζω με τα καλά σου λόγια και ξέρεις δεν μου συμβαίνει συχνά να τα χάνω, ελπίζω κι εγώ να έχουμε την ευκαιρία να τα πούμε καλύτερα. Το πρώτο βήμα το έκανες με φοβερή χάρη οπότε…keep walking! Τα λέμε σύντομα καρκινάκι…
Μαΐου 16, 2007 στο 1:00 πμ
Naty!
Κάντυ Κάντυ…τι μου θύμησες τώρα!!!Έχω όλα τα τεύχη…μεγάλη φαν σου λέω.Το πρώτο τεύχος έχει ημερομηνία κάπου γύρω στον Ιούλιο του 1987…!Κάθε φορά που τα ξεθάβω φοβάμαι να τα ακουμπήσω μήπως σκιστούν!Κ κλάμα με τον Αντονυ…και νεύρα με την Ελίζα…!Φιλάκια!!!
Μαΐου 16, 2007 στο 10:48 πμ
eleftheriam
Αργυρένια, θέλω να είσαι καλά και να περνάς όσο καλύτερα μπορείς κάθε σου μέρα. Σου το εύχομαι ειλικρινά. Δεν ξέρω πως γίνεται αυτό, αλλά χαίρομαι πολύ που σε γνωρίζω. Φιλιά.
Μαΐου 16, 2007 στο 10:58 πμ
argyrenia
Naty! καλώς όρισες! Την Ελίζα την μισούσα! Όταν πέθανε ο Άντονι, κόντεψα ν’ αφυδατωθώ από το κλάμα. Έρωτα μεγάλο όμως είχα με τον Τέρι… Αν σ’ ενδιαφέρει το τελευταίο επεισόδιο, το έχω βρει. Σε φιλώ, να περνάς να τα λέμε…
eleftheriam καλημέρα! Μ’ εσένα γίνεται το εξής μαγικό: Νιώθω σαν να σε ξέρω! Να περνάς κι εσύ καλά, ελπίζω σύντομα να έχω την ευκαιρία να σε γνωρίσω, μέχρι τότε όμως, ελπίζω να συνεχίσουμε ν’ ανταλλάζουμε μέηλ μεταξύ μας! Φιλάκια πολλά, η χαρά είναι όλη δική μου!
Μαΐου 16, 2007 στο 4:14 μμ
karanti
τελικά είμαστε πολλοί οι φαν της καντυ-καντυ.Με φίλες μου καιρό το συζητάμε να προβούμε σε κάποια κίνηση ώστε να το ξαναπαίξουν στην ΕΤ3.Μου άρεσε πολύ ο τρόπος γραφής σου.Χάρη στα Blog ανακαλύπτω ότι δεν είμαι μόνη εκεί έξω..
Χάρηκα για την γνωριμία ε..
Μαΐου 16, 2007 στο 5:29 μμ
sof
Τελικά έχει πέσει πολύ μοναξιά..και εντάξει για εμάς που όντως είμαστε μόνοι, είτε κατά συνείδηση είτε επειδή απλά έτυχε. Τι να πει όμως για εκείνους που νομίζουν ότι απλά όντας σε μία σχέση πιστεύουν ότι δεν είναι μόνοι;
Μαΐου 16, 2007 στο 5:37 μμ
αργυρένια
karanti καλώς όρισες! εγώ είχα στείλει και γράμμα παλιότερα! ΄Αδικος κόπος, μου φαίνεται δεν υπάρχει τίποτα πια στο αρχείο τους. Εγώ λέω να μαζευτούμε όλες σπίτι μου κάποια στιγμή για μία θεματική βραδιά, να παρακολουθήσουμε Κάντυ Κάντυ από την πρώτη μέρα της στο ορφανοτροφείο ως και την ημέρα που συναντάει τον Άλμπερτ! Χάρηκα κι εγώ πολύ για την γνωριμία, να μου γράφεις συχνότερα, θα έρθω και στα μέρη σου να τα πούμε καλύτερα… Δεν είμαστε μόνες… ευτυχώς!
Sof κάνει πολύ μοναξιά εκεί έξω, ε; Το χειρότερο είναι να είσαι ανάμεσα σε κόσμο και να νιώθεις μοναξιά, ή να νομίζεις πως ανήκοντας σε ένα σύνολο, έτσι απλά και στεγνά, καταργείς το πόσο μόνος στην ουσία είσαι. Ουφ. Δύσκολοι καιροί για σχέσεις καλό μου!
Μαΐου 16, 2007 στο 5:49 μμ
sof
Είμαι στους κατά συνείδηση μόνους Αργυρένια…θεωρώ ότι δεν θρέφω αυταπάτες…και ως συνήθως..τα ίδια με άλλες λέξεις ε?…χμ…με προβληματίζεις..πολύ!..θέλω και εγώ Κάντυ Κάντυ..που πουλάνε εισιτήρια;
Μαΐου 16, 2007 στο 5:55 μμ
αργυρένια
Κι εσύ με προβληματίζεις. Μήπως είσαι… εγώ;
Μαΐου 16, 2007 στο 6:13 μμ
sof
Να πάρω τη βοήθεια του κοινού κάνει;…ή το πολύ πολύ του google..; και όλα αυτά για τον χαλβά;…αξίζει λες; Δεν ξέρω ποιος είναι ποιος..αλλά εγώ είμαι εγώ..εσύ ποια είσαι;
Μαΐου 16, 2007 στο 6:14 μμ
αργυρένια
A! τώρα τρόμαξα… Κι εγώ, εγώ είμαι!!!
Μαΐου 16, 2007 στο 6:17 μμ
charty
Και καλά εσείς.εγώ ποιά είμαι ρε παιδιά θα μου πεί κάποιος?
Μαΐου 16, 2007 στο 6:18 μμ
αργυρένια
Εσύ είσαι του βαρκάρη γιος και δεν υπολογίζεις, μια βάρκα όλο σου το βιος μα από φιλί γνωρίζεις.
Μαΐου 16, 2007 στο 6:29 μμ
sof
Αρα εσύ είσαι εγώ..και εγώ είμαι εγώ!..χμ…άρα εγώ είμαι εσύ!εντυπωσιακό θα έλεγα..με 2 στις 3 απαντήσεις τι κερδίζω;..μισό κομμάτι χαλβά;
Μαΐου 16, 2007 στο 6:30 μμ
αργυρένια
Κερδίζεις χαλβά μακεδονικό. Όχι αυτόν που φτιάχνω με μυστική σμυρνέικη συνταγή και παραμιλάει όλη η γειτονιά…
Μαΐου 16, 2007 στο 6:38 μμ
sof
και όπως λέει και μία φίλη μου το κάναμε..να υποθέσω ότι δεν μπορείς να μπεις μσν;
Μαΐου 16, 2007 στο 6:41 μμ
αργυρένια
αμέρικαν μπαρ!!!
όλα κομμένα κύριε…
Μαΐου 16, 2007 στο 6:44 μμ
sof
Κάντις Γουάιτ ‘Αρντλεϋ, μετά τον μυστήριο πρίγκιπα του λόφου, η Κάντυ Κάντυ, ερωτεύθηκε τον ‘Αντονυ, ίσως και λόγο της ομοιότητάς του με τον πρίγκιπα. Με την Αννυ η σχέση σου τους είχε πολλές διακυμάνσεις, ωστόσο διαχρονικά θα μπορούσε να θεωρηθεί η καλύτερή της φίλη. Τώρα όσον αφορά στο ζωάκι, ομολογώ πως με δυσκόλεψε περισσότερο και γι’ αυτό θα διακινδυνέψω μία απλή μαντεψιά από τα συμφραζόμενα (και από τη μυρωδιά)μάλλον ήταν ασβός..ο Κλιν…..ε?ε?ε?πως πήγα;…
Μαΐου 16, 2007 στο 6:51 μμ
αργυρένια
Οπότε κυρίες και κύριοι έχουμε τον πρώτο μας νικητή! Πάμε όλοι μαζί ένα δυνατό χειροκρότημα για τον παίκτη sof, ο οποίας sofα ποιώντας πήρε την βοήθεια του γούγλη βρίσκοντας τα δύο από τα τρία.
Sof, μια μερίδα χαλβά είναι δική σου αλλά χωρίς κανέλλα. Λυπάμαι πολύ, αν έβρισκες ότι ο Κλιν ήταν σκιουράκι, το γλύκισμα θα το είχες κομπλέ.
Μαΐου 16, 2007 στο 6:55 μμ
sof
Χαίρομαι που έχεις καλή διάθεση σήμερα…Keep Walking….μιλάμε λίαν συντόμως..μη με μισήσεις..αλλά τέλος για σήμερα στο γραφείο! Heroes έρχομαι…
Μαΐου 16, 2007 στο 7:06 μμ
αργυρένια
Μαΐου 16, 2007 στο 8:02 μμ
sof
ma de soy kanei ..kanenas parea?
theleis ti diki moy mexri na fygeis kai esy?
Μαΐου 17, 2007 στο 8:16 μμ
argyrenia
sof
με ρωτάς αν θέλω να γίνουμε φίλοι δηλαδή! Το’χεις…
Μαΐου 18, 2007 στο 5:58 μμ
sof
Πολλή σιωπή έπεσε εδώ μέσα σήμερα.Εκκωαφντική!….
Μαΐου 18, 2007 στο 8:38 μμ
βασίλης
Όταν κοιτάς από ψηλά μοιάζει η γη με ζωγραφιά
κι εσύ την πήρες σοβαρά (;)
Κιόλοι αυτοί που σε πικράνανε από ψηλά αν τους κοιτάξεις
θα σου φανούν τόσο ασήμαντοι που στη στιγμή θα τους ξεχάσεις…
Μαΐου 19, 2007 στο 11:24 μμ
Desposini_Savio
νόμιζα πως αυτό το τραγούδι του Ρασούλη, μόνον εγώ το λάτρευα…
καλησπέρα!
(πραγματικά γράφεις πολύ όμορφα, σε παρακολουθώ καιρό)
Μαΐου 20, 2007 στο 10:34 πμ
βασίλης
Ρασούλη;
Μαΐου 21, 2007 στο 12:40 πμ
eleftheriam
Αργυρένια θα σε πάρω τηλέφωνο να μου πεις γι’αυτούς τους τελευταίους τέσσερις μήνες. Είμαι λιγάκι παρίεργη. Ελπίζω να πέρασες όμορφα το σαββατοκύριακο. φιλιά.
Μαΐου 21, 2007 στο 9:41 πμ
argyrenia
sof κάνει φασαρία στο μυαλό μας μέσα όμως. Καλύτερο αυτό;
Βασίλη μου, υπέροχοι στίχοι. Μένει ν’ απογειωθούμε λοιπόν για να φανούν όσοι μας πίκραναν μικροί. Όμως σιγά μην τους ξεχάσουμε…
Desposini_Savio καλημέρα καλό μου, σ΄ευχαριστώ πολύ. Αυτό το τραγούδι που λες, είναι κάτι σαν… την ιστορία της ζωής μου. Να τα ξαναπούμε ε;
Βασίλη ναι, έχει γράψει διαμάντια.
eleftheriam ήταν περίεργο το σαββατοκυριακο. Γεμάτο χαρές και λύπες. Κάτι σαν μικρογραφία μιας ολόκληρης ζωής…
Μαΐου 21, 2007 στο 6:35 μμ
Desposini_Savio
και να που ήρθα και πάλι.
πάω να σε διαβάσω
Μαΐου 22, 2007 στο 9:50 πμ
argyrenia
Desposini_Savio ελπίζω να γίνει η μία στην άλλη συνήθεια γλυκειά! Φιλιά!
Μαΐου 25, 2007 στο 6:57 μμ
sof
kai na soy pw telika…eisai sigoyri oti o klin den einai asvos?mono skioyros den einai aspros me aspromayri oura…einai logiko na mperdeytw
thelw ton xalba moy
Μαΐου 29, 2007 στο 11:43 πμ
vasilis
Καλημέρα. Υοu ‘ve got a mail. I’ve got a post.
Μαΐου 31, 2007 στο 9:59 πμ
αργυρένια
sof όρκο δεν βάνω… Πάντως εγώ σκιουράκι το θυμάμαι. Άντε θα σου βάλω και μύγδαλα. Θα πάθεις πλάκα με τον χαλβά μου…
Βασίλη μου, σε φιλώ.
Ιουνίου 9, 2007 στο 5:23 πμ
Ελευθερια
Καλημερα Αργυρενια. Ειναι ωραια η ζωη μα συχνα το ξεχναω. Χαιρομαι που εισαι στη ζωη μου. Φιλια
Ιουνίου 12, 2007 στο 1:33 πμ
Кроткая
Έχουμε το ίδιο παιδικό τραύμα, εξού και μαντεύω την ηλικία….
Ιουνίου 13, 2007 στο 10:38 μμ
patsiouri
Εγώ γούσταρα τον Τέρι, όχι το φλώρι τον Αντονι…..
Ιουνίου 15, 2007 στο 11:37 πμ
Кроткая
μετά κι εγώ! αλλά όταν σκοτώθηκε ο Άντονυ, δεν υπήρχε Τέρρυ ακόμα!
Και όπως και να το κάνεις, είναι ένα σοκ!
Ιουνίου 15, 2007 στο 11:48 πμ
argyrenia
Ελευθερία μου, να μην το ξεχνάς. Η ζωή έχει το χρώμα που της δίνουμε. Εδώ θα’ μαι.
krotkaya που’σαι βρε παλιοσειρά:!
patsiouri θεός ο Τέρι, δεν το συζητώ. Είχε ποιότητα Ντιλαν Μακκέη, με πιάνεις;
krotkaya πες τα! μεγάλο σοκ, όχι αστεία, είχα ακυρώσει το κρυφτό στην πλατεία εκείνη τη μέρα για να τον πενθήσω.
Ιουνίου 20, 2007 στο 12:45 πμ
patsiouri
Aν σε πιάνω…όπως το’πες…ακριβώς! Χε χε!
Επίσης γαμάτη ήταν εκείνη η άλλη γκόμενα του Τέρι, η Σουζάνα, τη θυμάσαι?? Που ήταν ένα καρτούν κάβλα και σε αναπηρικό καροτσάκι, στο κολλέγιο όλα αυτά, νομίζω την ψόφησαν κι αυτήν, ποιός ξέρει πόσες πίπες θα ΄στοίχισε στην ελαφρώς βλαμμένη Κάντυ…
Ιουνίου 20, 2007 στο 3:12 μμ
gatoskulo
Η Κάντυ μπορεί να ήταν ολίγον τι μαλακισμένο αλλά και το ρολάκι το πρωταγωνιστικό το τσίμπησε και με τη δική της μάπα λανσάρισε ,τα μολύβια και τις γύφτικες λουστρινέ κασετίνες, για να λυσσάνε όλες οι κακές αριστοκράτισσες γκόμενες της εποχής.Αν και άκουσα πως μετά το σίριαλ έπεσα στα ναρκωτικά και την κατάθλιψη….( τι να κάνεις χρυσό μου, όλα μεσα στη ζωή είναι!).
Ιουνίου 21, 2007 στο 2:59 μμ
BeBe
Τάξε μου τάξε μου τί σου βρήκα!!!!!!
http://candy-candy.forum-2007.com !!!!!!!!!!!!!
Όχι σιμιγδαλένιο, μακεδονικό και μαλακίες. Θέλω τον χαλβά με την σμυρνέϊκη συνταγή. Κι εγώ στο γάμο σου ισλί απο την Πόλη θα σου φτιάξω!
Ιουνίου 25, 2007 στο 4:12 μμ
argyrenia
patsiouri, την θυμάμαι! Αυτή που έμεινε ανάπηρη κατά τη διάρκεια μιας πρόβας και μετά ένιωθε τύψεις ο Τέρι να την αφήσει. Πάντως, τώρα που το σκέφτομαι, ήμουν πολύ καμμένο σαν πιτσιρίκι. Δηλαδή σκέφτομαι καμιά φορά τα κλάματα όταν η Άννι δέχτηκε να την υιοθετήσουν ενώ η Κάντυ είχε πει όχι, όταν η Κέλι πήδηξε τον Ντίλαν και η Μπρέντα ήταν στα Παρίσια, κι όταν πέθανε η αδερφή Μαρία στο Σάντα Μπάρμπαρα (αποκλείται να ξέρεις σε τι αναφέρομαι). Πωπω, πως βγήκα έτσι φυσιολογική? (γκούχου, γκούχου)
Gatoskylo, έτσι έτσι, what goes up, must go down. Εγώ τώρα που το σκέφτομαι δεν είχα κασετίνα με την Κάντι Κάντι, μεγάλη παράλειψη. Αν και θα προτιμούσα να έχω με τη μάπα της Ελίζας για να ζωγραφίζω πάνω μουστάκια και κρεατοελιές.
Bebe, νομίζω ότι το εν λόγω φόρουμ χρειάζεται τα φώτα μας. Πάντως για την ανακάλυψή σου, σου χρωστάω χαλβά από τα χεράκια μου. Πες μου που και πότε μανίιιιιτσα κι εγώ θα σου καβουρδίσω το καλύτερο αμύγδαλο! Τέλοςςς!
Ιουνίου 26, 2007 στο 8:05 μμ
gatoskulo
BeBe και argyrenia το σωστό το αμυγδαλωτό, το έχετε δοκιμάσει? Οχι αυτές τις αηδίες των της πεδιάδας, αλλά αυτό που μέσα είναι μαλακό( αμυγδαλόψυχα) και άμα είσαι πολύ ενημερωμένος και σπαθόλουρος το έχεις τυλίξει μέσα σε σοκολάτα και το έχεις παγώσει….Βέβαια….Αμα είχε φάει απ’ αυτό η Κλάρα, θα είχε περπατήσει με την πρώτη, χώρις καθυστερήσεις, μυξοκλάματα και μαλακίες….
Ιουνίου 26, 2007 στο 8:11 μμ
gatoskulo
Βέβαια μιλάω για την κουτσή φίλη της Χάυντη και όχι της Κάντυ αλλά δεν βαριέσαι….
Ιουνίου 30, 2007 στο 12:05 πμ
patsiouri
E όχι και δεν έκλαψα για την αδελφή Μαρία! Σ’έβρισα εγώ?????????
Υπάρχουν και χειρότερα βέβαια, εγώ γούσταρα εκείνη τη ζωντανή λοβοτομή, τον αδερφό της Κέλλυ και της Ίντεν!
Ιουνίου 30, 2007 στο 12:08 πμ
patsiouri
Οσο για τη Μπρέντα καταχάρηκα, πρώτον ήταν εντελώς ντεκαυλέ και δεύτερον αυτή και η χαζοχαρούμενη η Ντόνα στο τέλος του επεισοδίου του Παρισίου είχαν πετάξει κάτι πακέτα μάλμπορο στον αέρα, δήθεν μου “Επιτέλους θα ζήσω” τα τσουλάκια! Κι εγώ τότε έκανα αιματηρές οικονομίες για ένα πακέτο μάλμπορο, καλά να πάθει! Που είχε ξεσκιστεί στις εκτρώσεις δέν την πείραζε, το τσιγαράκι τη μάρανε, Αμερικανάκια…
Ιουλίου 13, 2007 στο 7:03 μμ
argirenia
σιεθαπ οτ αν ιασευεριενο ιτο ιακ αλλοπ αινορχ
Ιουλίου 13, 2007 στο 7:39 μμ
argyrenia
Γατόσκυλο εσύ πρέπει να είσαι και γαμώ τα άτομα!
Πατσιούρι, τι μαθαίνω; Παντρεύεσαι; Μιλάμε, είσαι από τα λίγα άτομα που θέλω σαν τρελή να γνωρίσω.
Λαστ μπατ νοτ λιστ:Ποιος είσαι εσύ που αφήνεις σχόλιο με το όνομά μου;
Σ’ ευχαριστώ για την ευχή, αλλά την επόμενη φορά χρησιμοποίησε το όνομά σου, κι ας γράφεις στ’ ανάποδα.
Ιουλίου 14, 2007 στο 12:38 πμ
patsiouri
Θεός φυλάξοι! Δέ νομίζω να παντρευτώ ποτέ Αργυρένια μου…για ποιό λόγο άλλωστε?Έχω και μία συμπάθεια στον κλήρο…άλλο πράμα!
Ναι αμέ, πλάκα θα’χε ο μπλογκοκαφές!
Ιουλίου 16, 2007 στο 7:22 μμ
gatoskulo
argyrenia, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια αλλά τι να το κάνω, δεν με θέλει κανείς έτσι που είμαι μισό σκυλί- μισό γατί( ξέρεις τώρα τις προκαταλήψεις που κουβαλάει ο κόσμος:ο φόβος για το άγνωστο, που δεν σηκώνεις το πόδι όταν κατουράς.. δεν γαμιέται όμως..). Εξάλλου ποντάρω στην κτηνώδη και αλλόκοτη εμφάνισή μου για να μαγνητίζω τα γκομενάκια, που μεταξύ μας, γουστάρουν με τρέλλα τον συνδυασμό τσαχπινιά- ευλυγισία- ασφάλεια που τους παρέχω. Οσο για γάμο, patsiouri, μου το απαγόρευσε ρητά ο παπα- Διαμαντής γιατί λέει θα θεωρηθεί πολυγαμία.
Ιουλίου 27, 2007 στο 6:37 μμ
anemoskorpismata
… Αργυρένια… Μου αρέσει αυτό το όνομα. Έχει το φως του φεγγαριού και την αίσθηση μίας ασημένιας καδένας στον απαλό λαιμό μιας γυναίκας. Θυμίζει παραμύθι για κάποια βασίλισσα της νύχτας, φίλη με την σελήνη και με όσα το σκοτάδι κρύβει, δειλή στις πράξεις και τολμηρή στην σκέψη. Μία βασίλισσα που δεν ορίζει το βασίλειο , ούτε καν τον εαυτό της. Και που δεν της αρέσει καθόλου να είναι βασίλισσα.
Έχει περάσει καιρός από την ιστορία με τον ψηλό υδραυλικό. Και μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ το τέλος. Αυτό όμως ίσως να είναι ένα από τα ιδιώματα σου. Να μην αρχίζεις τίποτα εύκολα κι ακόμα πιο δύσκολα να το τελειώνεις. Έτσι ωστόσο δεν υπάρχει τέλος. Κι΄ όλα συνεχίζονται σαν ένας αέναος και πολύ μπερδεμένος χορός. Κι αυτό θα ήτανε κάτι το κοινό, όπως συμβαίνει με πολλούς ανθρώπους, αν δεν απόπνεες μία δύναμη, … «μαγική» να την πω; … , με τις λέξεις και την σκέψη σου, που αληθινά είναι εκτυφλωτική. Έχεις λαμπερό ασήμι Αργυρούλα μου… Τι να πω! Και δεν μιλάω για την ιστορία σου, μα κυρίως για τον τρόπο σου να απαντάς στους άλλους…
Μήπως ο σκοπός της ύπαρξης σου είναι για να ομορφαίνεις τον κόσμο μας; Έτσι σε νοιώθω… Σαν νυχτολούλουδο που χωρίς να ξέρω που βρίσκεσαι, είσαι εδώ με το άρωμα σου, και νοιώθω χαρά για αυτό!
Δεν μπορείς να το δεις, αλλά χαμογελάω …εξαιτίας σου! Αυτό το χαμόγελο είναι δικό σου… στο χαρίζω!
Αυγούστου 3, 2007 στο 5:29 πμ
karpidis
1ο παιδικό τράυμα. Αν και το έχω αποβάλλει το συγκεκριμένο παιδικο από τη μνήμη μου θυμάμαι να βάζω και γω τα κλάματα. Μου έχει μείνει μια αίσθηση πως τραυματιζόμουν. Ένας πολύ καλός μου φίλος έλεγε πως πρέπει να κλείσουν μέσα όποιον αποφάσισε να το προβάλλει για παιδικό στην ελληνική τηλεόραση… Τα παιδιά όλα ήταν στο τέλος με ψυχολογικά προβλήματα.
Αυγούστου 22, 2007 στο 12:34 πμ
patsiouri
Που’σαι κοριτσάρα μου εσύ??????????
Αυγούστου 24, 2007 στο 3:34 μμ
Dragazis.E
ΚΑΠΟΤΕ ΠΡΙΝ 4,5 ΧΡΟΝΑΙ ΕΙΧΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΦΙΛΟ ΣΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ ΠΟΥ ΣΠΟΥΔΑΖΕΙ ΜΥΤΙΛΗΝΗ. ΕΙΧΑΜΕ ΠΑΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΣΤΡΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ, ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΠΑΕΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ. ΕΙΧΑΜΕ ΠΑΡΕΙ ΜΑΖΙ ΕΝΑ ΟΡΓΑΝΟ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ. ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΗΤΑΝ ΚΛΕΙΣΤΟ ΚΑΙ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΠΩ ΜΕΣΑ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΩ ΚΑΙ ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΟΣΟ ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΠΟΡΩ. ΛΟΙΠΝ ΕΓΩ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΠΩ ΜΕΣΑ ΜΑ Η ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΠΟΡΤΑ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ Ο Χ Ι . ΕΓΩ ΕΠΕΜΕΝΑ ΘΑ ΜΠΩ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΕΓΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΜΑ ΘΕΛΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙΣ, ΑΜΑ ΘΕΛΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΕΒΑΙΝΩ ΣΕ ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ ΜΕ ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΜΙΣΟ ΧΑΛΑΣΜΕΝΗ ΞΥΛΙΝΗ ΣΚΑΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΕΒΩ ΣΟΥΜΠΙΤΟΣ. ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΒΓΑΛΑΜΕ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΞΗΣ ΣΤΙΧΟΥΣ.
ΑΜΑ ΘΕΛΕΙΣΣ ΜΠΟΡΕΙΣ
ΚΑΘΕ ΤΟΙΧΟ ΝΑ ΑΝΕΒΕΙΣ
ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΛΕΣ
ΠΕΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΔΕΝ ΘΕΣ
Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΜΕΤΡΑΕΙ
Η ΖΩΗ ΕΤΣΙ ΚΥΛΑΕΙ
ΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΒΑΖΕΙΣ ΚΑΤΩ
ΟΛΑ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΑΤΟ
ΑΜΑ ΘΕΛΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙΣ
ΚΑΘΕ ΤΟΙΧΟ ΝΑ ΑΝΕΒΕΙΣ…
Ε ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΨΑΡΩΣΩ ΟΤΑΝ ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ ΣΟΥ… ΕΧΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΑΚΑΙΩΜΑΤΑ…
Σεπτεμβρίου 3, 2007 στο 7:01 μμ
renata
Λοιπόν άμα θες βοήθεια για μουσική εδώ ΄μαι! Για να τα πούμε τι να λέω, που χαθήκαμε! Από κοντά ευελπιστώ!
Σεπτεμβρίου 21, 2007 στο 8:19 μμ
ανωνυμος
ΑΝΟΙΞΕ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΓΑΜΩ ΤΗ ΜΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ
Οκτωβρίου 9, 2007 στο 1:09 πμ
Ρία
οποιος ενδιαφερεται να μαθει που μπορει να βρει επισοδια της καντυ-καντυ, υπαρχουν στο site http://www.greek-movies.com under “animation”. εχει 83 επεισοδια. δεν ξερω αν ειναι μονο τοσα συνολικα. γραφεις απιστευτα κοπελια….ευχαριστουμε που τα μοιραζεσαι μαζι μας!!!
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 3:04 μμ
CLICKBEE
…το καϊκι στη στεριά δε λογίζεται
κι η καρδιά στη μαχαιριά συγκλονίζεται,
έλα ,αγάπη μου , βοριά , δως μου κύματα
να ‘χω σιγουριά …
Νοεμβρίου 18, 2007 στο 6:17 μμ
Rizobreaker
Μιας και από ότι κατάλαβα σ’ αρέσει η Κρήτη πολύ, σου αφιερώνω μια μαντινάδα (έχω βγάλει και βιβλίο… όχι παίζουμε):
Στο μπλογκ αυτό που έφτιαξες, καλή μου Αργυρένια,
βλέπω πως σου αφήσανε, πολλά ωραία πένια*!!
(για όσους δε γνωρίζουν:*πένια = θετικά σχόλια, κοπλιμέντα κτλ)
Νοεμβρίου 21, 2007 στο 5:39 μμ
keimgreek
κάπου σ’ ένα ποστ γράφεις ότι δεν ξέρεις από ηλεκτρικά και μερεμέτια και άμα παντρευτείς θα πρέπει να ξέρει ο άντρας σου από τέτοια. δηλαδή -χμ- τώρα που δεν ξέρω κι εγώ, δεν έχω ελπίδες να παντρευτούμε ποτέ; σνιφ. πάω να γραφτώ τώρα σε τεχνική σχολή του οαεδ ;-p
Νοεμβρίου 22, 2007 στο 4:00 πμ
argyrenia
Τι μπορώ να πω εγώ μετά από τόσα υπέροχα σχόλια;
Τι;
Νοεμβρίου 27, 2007 στο 11:06 πμ
Shades
Καλημέρα όμορφη κυρά είδα τα σχόλια κλειστά και βρήκα εδώ ν΄αφήσω το χνάρι μου.
Ο διάλογος με το Πατσιούρι “όλα τα λεφτά” γαμώ τη Μπρέντα και την ανοργασμική Κάντυ.. χαχαχα!!!
Τα σέβη μου και ένα φιλί στο χέρι.
Δεκεμβρίου 29, 2007 στο 11:32 μμ
tatOulaaaa
hi argyrenia molis twra anakalupsa to fobero site sou kai 8hmu8hka to perasmeno kalokairi mou sto xwrio mou dipla sto potami mouauta pou grafeis -den 3erw pws to kaneis-me ta3ideuoune kai einai pragmatika uperoxa 3ereis kapote egrafa kai egw etsi alla opote paw na grepsw twra to mono pou katafernw einai na gemi2w to kala8i skoupidiwn exeis kamia kalh idea gai to pws 8a mou er8ei h empneush 3ana?
Ιανουαρίου 24, 2008 στο 4:40 πμ
Vilyamsv
boy scout camp forestburg
Ιανουαρίου 24, 2008 στο 6:14 μμ
karanti
Είναι πλέον γεγονός!! Η Κάντυ Κάντυ επιστρέφει αγκαλιά με τον Καμπαμαρου κι άλλους μόνο ιντερνετικά βεβαια!
εδώ: http://www.greek-movies.com/animation.php
μόλις το ανακάλυψα κι είπα να το πω..Μας λείπεις.
Φεβρουαρίου 20, 2008 στο 1:02 μμ
ανεμοσκορπίσματα
anemoskorpismata λέει:
Ιούλιος 27, 2007 σε 6:37 μ.μ
… Αργυρένια… Μου αρέσει αυτό το όνομα. Έχει το φως του φεγγαριού και την αίσθηση μίας ασημένιας καδένας στον απαλό λαιμό μιας γυναίκας. Θυμίζει παραμύθι για κάποια βασίλισσα της νύχτας, φίλη με την σελήνη και με όσα το σκοτάδι κρύβει, δειλή στις πράξεις και τολμηρή στην σκέψη. Μία βασίλισσα που δεν ορίζει το βασίλειο , ούτε καν τον εαυτό της. Και που δεν της αρέσει καθόλου να είναι βασίλισσα.
Έχει περάσει καιρός από την ιστορία με τον ψηλό υδραυλικό. Και μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ το τέλος. Αυτό όμως ίσως να είναι ένα από τα ιδιώματα σου. Να μην αρχίζεις τίποτα εύκολα κι ακόμα πιο δύσκολα να το τελειώνεις. Έτσι ωστόσο δεν υπάρχει τέλος. Κι΄ όλα συνεχίζονται σαν ένας αέναος και πολύ μπερδεμένος χορός. Κι αυτό θα ήτανε κάτι το κοινό, όπως συμβαίνει με πολλούς ανθρώπους, αν δεν απόπνεες μία δύναμη, … «μαγική» να την πω; … , με τις λέξεις και την σκέψη σου, που αληθινά είναι εκτυφλωτική. Έχεις λαμπερό ασήμι Αργυρούλα μου… Τι να πω! Και δεν μιλάω για την ιστορία σου, μα κυρίως για τον τρόπο σου να απαντάς στους άλλους…
Μήπως ο σκοπός της ύπαρξης σου είναι για να ομορφαίνεις τον κόσμο μας; Έτσι σε νοιώθω… Σαν νυχτολούλουδο που χωρίς να ξέρω που βρίσκεσαι, είσαι εδώ με το άρωμα σου, και νοιώθω χαρά για αυτό!
Δεν μπορείς να το δεις, αλλά χαμογελάω …εξαιτίας σου! Αυτό το χαμόγελο είναι δικό σου… στο χαρίζω!
Μαρτίου 29, 2008 στο 12:32 πμ
χαλαρουίτα
Καλησπέρα Αργυρένια.
Τυχαία σε βρήκα (ούτε κι εγώ θυμάμαι το πως).
Έχεις κάνει πολύ καλή δουλειά εδώ! Go on!!
Και αν πιστεύεις το: “…όλα στραβά πηγαίναν στην ζωή μου κι απάνω που είχα χάσει την αντοχή μου, ανοίξανε οι ουρανοί κι ανάμεσα στα φλάς….”
Και σήμερα ανοίξανε οι ουρανοί! Κατα συνέπεια, όλα καλά θα πάνε!
Φιλιά, και χάρηκα για την λαγωνική μου μύτη!