Τελευταία

Κάτι δικά μου.

-Θες να μου πεις ότι όλα έχουν μία μαθηματική ερμηνεία;
-Όλα.
-Μέχρι και ο έρωτας;
-Μέχρι και ο έρωτας.
-Δώσε μου ορισμό τότε.
-Έρωτας είναι ο ρυθμός μεταβολής της αγάπης.
-Δηλαδή παράγωγος;
-Ακριβώς. Και τι είναι ο έρωτας τελικά παρά η παράγωγος στη συνάρτηση της αγάπης…
-Πώς το λες έτσι υποτιμητικά.
-Καθόλου. Αν η συνάρτηση είναι f(x) η παράγωγος είναι f’(x)
-Δηλαδή έρωτας είναι αγάπη με τόνο; Τι ρομαντικό! ..Ναι, αλλά γιατί δε γίγονται όλοι οι έρωτες αγάπη;;
-Γιατί να παραγωγίζεις είναι εύκολο, να ολοκληρώνεις όμως δύσκολο..Δεν ξέρω, ίσως. Άσε με. Μαθηματικά μου είπες να σου μάθω κι εδώ συμπληρώνουμε λεύκωμα… Τι; Αν ο δικός μας έρωτας θα ολοκληρωθεί;Κοίταξε. Η μορφή του είναι e εις την x. Βγάλε συμπέρασμα…
(Το πρόσωπό της φωτίστηκε, άρπαξε το στυλό και έγραψε αμέσως την απάντηση. Εκείνος φούσκωσε από περηφάνια. Την είχε μυήσει στα μαθηματικά)
(Ναι καλά. Η απάντηση ήρθε από τον ίδιο)
*Λύση: Η e εις την x είναι μία σπάνια περίπτωση όπου η παράγωγος ισούται με την ίδια τη συνάρτηση. Δηλαδή ο έρωτάς τους ήταν από την αρχή αγάπη κι αντίστροφα η αγάπη τους ήταν έρωτας μέχρι τέλους.

Αργυρωσβήνεις

Ρώτα με πώς νιώθω. Θα σου πω. Νιώθω ότι περνάω μία εποχή που θα θυμάμαι πάντα με νοσταλγία. Ρώτα με γιατί. Δεν ξέρω αν μπορώ να σου πω ακόμα. Φοβάμαι μην το γρουσουζέψω, γι’ αυτό. Θέλω να κρατήσει λίιιγο ακόμα και μετά ας ξεφτίσει κι αυτό σαν θύμηση. Άκου. Νιώθω σαν να είμαι ένα παλιό ξεχασμένο ρεμπέτικο. Φαντάσου τον ήχο. Τη βραχνάδα στη φωνή της, τον ήχο σαν από γραμμόφωνο ή λατέρνα, κάτι σαν χιόνια στο φόντο ή το εφέ ‘μυγάκια’ που λένε, που δείχνει το ‘παλιό’. Ένιωθα παράταιρη στις τωρινές μουσικές. Ξεχασμένη από τα χείλη. Νότες σκονισμένες. Και ξαφνικά τραγουδιέμαι. Σωστά. Χωρίς φάλτσα και παραφωνίες. Χωρίς  περιττές κορώνες. Νιώθω ότι για πρώτη φορά, κάποιος με λέει σωστά. Διαβάζει τους χρόνους, πιάνει τον ρυθμό μου. Και καταφέρνει και φτιάχνει μία διασκευή μου. Και δεν αργοσβήνω πια μόνη: Αργοσβήνουν πόνοι. Στάχτη να γίνουν τα παλιά, χρυσάφι τα καινούρια. 

“η αγάπη μου θα σε γιατρέψει
και τ όνειρο σου το παλιό θα ζωντανέψει”

Υ.Γ εγώ διδάσκω χάος κι εσύ χαρίζεις τάξη. Μ’ αρέσει.

Υποψηφιότητες Μοσκαρ’

Λίγες βδομάδες πριν την 85η τελετή απονομής των Βραβείων Όσκαρ 2013, παρουσιάζονται αποκλειστικά οι υποψηφιότητες της Ελλάδας για τα βραβεία ΜΟΣΚΑΡ 2012-2013. Σε αυτές συμπεριλαμβάνονται εκπλήξεις αλλά και αναμενόμενες επιλογές πάντα με γνώμονα το πόσο..blockbuster ήταν σαν ειδήσεις στα social media. Περιμένοντας και τις δικές σας προτάσεις, ανακοινώνουμε:

Καλύτερης ταινίας

1. “Μια τρελή τρελή συγκυβέρνηση”. Στο τιμόνι της χώρας κυβέρνηση συνεργασίας με Ν.Δ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ
2. “Αγάπη μου, συρρίκνωσα το κόμμα” μία υπερπαραγωγή του Ευάγγελου Βενιζέλου
3. “η Οδύσσεια ενός εξελεγμένου” η κραυγή αγωνίας του Αλέξη Τσίπρα που έμεινε με την κυβερνητική εντολή στο χέρι.
4. “Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο Αμαρουσίου” ο χρυσαυγίτης Ηλίας Κασιδιάρης στον ΑΝΤ1 αντιδρά στο ελαφρύ χτύπημα της Λιάνας στον αγκώνα με εφημερίδα, την ξυλοφορτώνει και μπουγελώνει τη Ρένα Δούρου. Εναλλακτικός τίτλος “ο Αγκών μου”

Καλύτερη ηθοποιός

“Goodhellas” Ελληνική Δημοκρατία. Καταφέρνει ακόμη (;) να πείθει πως υπάρχει.

Καλύτερος ηθοποιός

“Φόρεστ Γκάου” Άδωνις Γεωργιάδης “Ο Σαμαράς θα κυβερνάει ακόμη για σαράντα χρόνια”

Καλύτερος β’ ανδρικός ρόλος

1. “Σκάρλετ Στουρνάρα’ After all, tomorrow is another pay” Στουρνάρας σε συνέντευξή του στο BBC “Η ανάκαμψη θα έρθει το 2014″
2. “Υπεξαίρεσα για το παιδί μου” Άκης Τζοχατζόπουλος “Δέχομαι δυσώδεις και συκοφαντικές επιθέσεις ψεύδους”

Καλύτερος β’ γυναικείος ρόλος

1. “ο espresso του Μεσονυχτίου” Βίκυ Σταμάτη “Είμαι η μέση Ελληνίδα”
2. “Ντόρα η μικρή εξερευνήτρια” σε μία σπουδαία ερμηνεία η κα Μπακογιάννη δηλώνει “δεν ξαναγυρίζω στη Νέα Δημοκρατία”

Καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας

“Μία απ’τα γίδια” Μιχαήλ Ταμήλος “Θα πληρωνόμαστ’ μια φουρά του μην’ και θα’ρχομαστ’ κάθε βδομάδ’ βάι βάιι”

Ειδικών εφφέ

“Fight Γκλομπ” η μαεστρία των επαϊοντων στην αφαίρεση σημαδιών βίας από τα 4 κεντρικά πρόσωπα μετά από σύλληψή τους για ληστεία τράπεζας.

Σκηνοθεσίας

1. “Το μετέωρο βήμα του αρχηγού” Φώτης Κουβέλης “δε θα γίνουμε το αριστερό άλλοθι της προωθούμενης συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και ΝΔ”
2. “Τα ΜΑΤ σέρνουν καράβι” Η ΕΛΑΣ του λιμανιού και του σαλονιού.

Καλύτερο διασκευασμένο σενάριο

1. “Όλα τα μωρά στη Λίστα Λαγκάρντ” μία υπερπαραγωγή της τρικομματικής συγκυβέρνησης
2. ‘Κι ύστερα ήρθε ο Μελισσανίδης” μία ιστορία τρόμου με την πώληση του ΟΠΑΠ που θα σας καθηλώσει.
3. “Ενώ εσύ φοβόσουν” Ένα ψυχολογικό θρίλερ σχετικά με την επιστροφή της δραχμής εάν εκλεγεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Καλύτερο ντοκιμαντέρ

1. “Εδώ Αμαξοστάσιο, εδώ Αμαξοστάσιο” Τα ΜΑΤ στα Σεπόλια
2. ‘Φερστ γουί τέηκ Πατάτα, δεν γουί τέηκ Βουλή’ Οι περιπέτειες μίας πατάτας από το Νευροκόπι.
3. + Τηc Καταπόcεωc + , ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ καταδικάζει τον στοματικό έρωτα, απ’ όπου κι αν προέρχεται.
4. ‘Ραντεβού στις αιθάλες’ τζάκι εντ δε σίτι. Η αιθαλομίχλη και πώς να τη συνηθίσετε.
5. “Χημεία και Τέρατα” Ψεκαστικές επιδείξεις στην πλατεία του Συντάγματος

Καλύτερη παραγωγή

1. “Deception” Εφιάλτης μέσα σε εφιάλτη, διαπλοκή μέσα στη διαπλοκή. Ψηφοφορία στη ΒΟΥΛΗ , παραπομπή Παπακωνσταντίνου σε Προανακριτική Επιτροπή.
2. “Της Άγκελας το κάγκελο” Επίσκεψη Άγκελας Μέρκελ στην Αθήνα.

Καλύτερη επεξεργασία ήχου

“Grill Bill” η Ν.Δ κατηγορεί τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Β. Διαμαντόπουλο ότι στοχοποίησε το Mall

Ελλάδα, 2013 μετά Χριστόν. Ελλάδα, 39 μετά Χούντας

Πληθυσμός: 10.815.197
Νόμισμα: Ευρώ (με ροπή τεχνηέντως στη δραχμή)
Κλίμα: Εύκρατης Τρομολαγνείας
Θρήσκευμα: Ανορθόδοξος Καπιταλισμός
Πολίτευμα: Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Ασυλία
Οδηγούν και οδηγούνται από: Δεξιά

Η Ελλάδα ή Ελλάς είναι χώρα που βρίσκεται στη νοτιοανατολική Ευρώπη, στο νοτιότερο άκρο της Βαλκανικής χερσονήσου, στην Ανατολική Μεσόγειο,ωστόσο δεν έχει προκαθοριστεί εάν ανήκει στην Ανατολή ή τη Δύση. Πρωτεύουσα της Ελλάδος και μεγαλύτερη πόλη είναι η Αθήνα.

Αθήνα, 1η Δευτέρα Φλεβάρη τρέχοντος έτους.

Η κυκλοφορία στους δρόμους έχει αποκατασταθεί. Τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς λειτουργούν κανονικά. Ή ταν ή επι τας. Ή τανκς ή επίταξη. Ο ήλιος ανέτειλε κανονικά στις 7.24 π.μ και θα δύσει χωρίς καθυστερήσεις από τυχόν πορείες ή κινητοποιήσεις στον αφαλό του κόσμου στις 17:49 μ.μ.

Οι επιτυχίες της Ελληνικής Αστυνομίας σχετικά με τη σύλληψη των νεαρών που φέρονται να συμμετέχουν στους Πυρήνες της Φωτιάς, καθώς και η συνδρομή της Δημοτικής Αστυνομίας στον θάνατο ενός μετανάστη από τη Σενεγάλη συντελούν τα μέγιστα ώστε οι Αθηναίοι να μπορέσουν να απολαύσουν την ύφεση χωρίς περαιτέρω προβληματισμούς.

Ζούμε σε έναν ελεύθερο κόσμο και στα εξώφυλλα της ομώνυμης εφημερίδας κοσμείται αφιέρωμα για τον εκλιπόντα Στρατηγό Ντερτιλή. “Έφυγε όρθιος όπως έζησε. ΝΕΚΡΟΣ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ” με συλλεκτικό cd με τραγούδια του ΕΔΕΣ. Λίγα 24ωρα μετά την ταφή του, λίγα 24ωρα μετά τη συγκέντρωση ακροδεξιών στην κηδεία του, όπου τιμώντας τον με μπαλωθιές, τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία, στο όνομα της.. Δημοκρατίας και του επιλεκτικού δικαιώματος του συναθροίζεσθαι.

Ζούμε σε έναν ψηφιακό κόσμο και ενώ βαλλόμαστε από εκατομμύρια πληροφορίες και έχουμε πρόσβαση σε ακόμη τόσες, η νέα γενιά, το μέλλον της χώρας, έχει ταυτίσει το Πολυτεχνείο όχι με τους αγώνες των φοιτητών, αλλά με τρεις ώρες κενό στο σχολείο και μία τυπική γιορτή με χορωδία. Σε μία επέτειο που ποτέ δεν πήρε τη θέση που της αξίζει, σε μία επέτειο που ποτέ δε θ’ ακουστεί ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων.

Ζούμε στην εποχή του photoshop. Η εικόνα μετράει πιο πολύ από την ουσία και αυτό ξεπερνάει τα όρια της προπαγάνδας και του Γκεμπελισμού Ι: the Basics. Όλα μετρώνται με την αγοραστική τους δύναμη, ως εκ τούτου ξανθιές υπέργηρες κοσμικές σύζυγοι εφοπλιστών ενδεδυμένες με την αιώνια επίπλαστη νιότη τους σε ξεγελούν με τα φιλανθρωπικά τους έργα παίρνοντας όλα τα εύσημα, ενώ εσύ έχεις μοχθήσει πιο πολύ. Τραγουδίστριες και ηθοποιοί χωρίς ήθος και παιδεία,ρετουσαρισμένες, σε αναγκάζουν να μηρυκάζεις τα τσιτάτα τους κι έτσι ξεχνάς τα τρία μνημόνια που ψηφίστηκαν ερήμην σου.

Ζούμε στην εποχή του photoshop, αλλά το πρόσωπο του μετανάστη που βρέθηκε σφαγμένος θα το δεις, παρόλο που η λεζάντα θα λέει απλά την ηλικία του και το ουσιαστικό ‘ξένος’, την ίδια ώρα που το όνομα και το πρόσωπο του δολοφόνου του δε θα τα μάθεις ποτέ.

Ζούμε στην εποχή της ψηφιακής επεξεργασίας και οι φωτογραφίες από τους συλληφθέντες θα φτάσουν στην οθόνη σου με προφανή αλλοίωση στη βία που δέχτηκαν, για να ξεχάσεις τη μήνυση του υπουργού δικαιοσύνης κ. Δένδια στον Guardian σχετικά με δημοσιεύσεις για βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ.

Αν έχει απομείνει υγιές εγκεφαλικό κύτταρο μετά από την πλύση εγκεφάλου και την επισταμένη αποβλάκωση του λαού με τα σκάνδαλα στη σήψη της εγχώριας show biz μέσα από μεσημβρινές εκπομπές που προβάλλονται ανερυθρίαστα ακόμη κι όταν το Σύνταγμα βομβαρδίζεται από χημικά, συνειδητοποιείς, αν δεν έχεις τρομοκρατηθεί αρκετά από τα δελτία των 20.00 και την σπορά πανικού σχετικά με επερχόμενη (ή απερχόμενη;) χρεωκοπία της χώρας, ότι τελικά, όχι, δεν σε υποτιμούν με την επιλεκτική διακίνηση ειδήσεων και παροχή φωτογραφικού υλικού στον Τύπο.

Απεναντίας, είναι ένα ακόμη όπλο για να διαπιστώσεις έμμεσα που ζεις. Η πρόχειρη και ερασιτεχνική απαλοιφή σημαδιών βίας στα πρόσωπα των συλληφθέντων δεν είναι ακόμη ένα φιάσκο της Ελληνικής Αστυνομίας. Είναι η υπογράμμιση του τι είναι ικανοί οι κυβερνώντες να κάνουν, όχι μόνο στους παραβατικούς, αλλά και σε όσους έχουν ακόμη φωνή και δύναμη, αγανάκτιση, κριτική ικανότητα και κρίση. Κρίση εν κρίσει.

Η νέα γενιά μπερδεύει τον Καζαντζίδη με τον Καζαντζάκη, χαλάει τη σύνταξη του παππού στον Πάνο Κιάμο και σε μία νέα εξάτμιση, γράφει σε greeklish και εγκλωβίζεται στον μικρόκοσμό της με το όπιο του εφήμερου έρωτα ή των αθλητικών εξελίξεων.

Αλλά αυτή είναι μόνο ένα κομμάτι της πραγματικότητας. Στην υπόλοιπη αντιστοιχεί και το μερίδιο εκείνο των ανθρώπων που ήταν το 2008 στα Εξάρχεια, χωρίς αυτό να τους καθιστά δυνάμει τρομοκράτες. Ήταν το 2010 στο Σύνταγμα συμμετέχοντας στο κίνημα των Αγανακτισμένων χωρίς αυτό να τους καθιστά ρομαντικούς ή επαναστάτες χωρίς αιτία. Αυτοί που τώρα σε απόγνωση μπροστά σε μία οθόνη στέλνοντας βιογραφικά σε άγνωστες και ίσως αφιλόξενες χώρες.

Ο κόσμος πια δε χωρίζεται απλά σε αριστερούς ή δεξιούς. Αλλά σε πολιτικοποιημένους ή μη. Έχουμε όλοι χρέος ν’ αντιληφθούμε τα τεκταινόμενα και να γίνουμε μέρος των εξελίξεων. Όσο ανησυχούμε για το τι νόμισμα θα έχουμε, το πορτοφόλι μένει πεισματικά άδειο. Όσο ανησυχούμε για το πώς θα μετακινηθούμε στο κέντρο λόγω απεργιών, συνειδητοποιούμε ότι έτσι κι αλλιώς δεν έχουμε καμία δουλειά να μας περιμένει.

Στο 1984 του Όργουελ ο ήρωας Γουίστον Σμιθ ζει στο πιο εφιαλτικό απολυταρχικό καθεστώς. Όλοι και όλα παρακολουθούνται από τον Μεγάλο Αδερφό. Στην Ωκεανία εν Ελλάδι, δεν παρακολουθούνται απλώς, αλλά υπαγορεύονται. Κι ο όρος ‘αδερφός’ τείνει να εξαλειφθεί εν όψει ενός εμφυλίου μεταξύ φασιστών και ελεύθερων ακόμη πολιτών.

Μου’πανε πως είσαι manga

dibujo-manga-2-27322

Είχα μία ανάμνηση, εμένα με την καλύτερή μου φίλη να περπατάμε στον Εθνικό Κήπο. Και θυμόμουν ότι έκλαιγα. Δύο ώρες περπάτημα, δύο ώρες κλάμα. Αλλά μιλάμε για κλάμα. Ποιητικά, τέτοιο κλάμα, που το δάκρυ αυλακώνει το μάγουλο. Ρεαλιστικά, απ’ αυτό που σε βρίσκει απροετοίμαστο και δεν έχεις ούτε χαρτομάντηλο και η μυξούλα είναι σαν εκκρεμές απ το δεξί ρουθούνι. Και στην αρχή κρατιέσαι και δε θες να ξεσπάσεις, οπότε η φωνή σου κάνει κοκοράκι λες και είσαι ο Γιώργος Κωνσταντίνου και παραγγέλνεις προφιτερόλ. Δεν ξέρω πώς μου ήρθε η ανάμνηση, νομίζω επειδή περνάω τη φάση που μοιράζω τον χρόνο σε δουλειά, μαθήματα, διάβασμα, βόλτες και γυμναστήριο οπότε επειδή με νευριάζει το γυμναστήριο, σκεφτόμουν πάλι ν’ αρχίσω τους περιπάτους. Και ρωτάω τη φίλη, ρε, γιατί έκλαιγα τότε; Δε θυμάμαι απαντάει, αλλά πολύ κλάααααααααμα η κυρία. Ναι, της λέω, αλλά γιατί; Θυμάσαι ποια χρονιά ήταν; Όχι. Θυμάσαι αν είχε να κάνει με δουλειά ή γκόμενο; Όχι. Ρε θα σκάσω, θυμάμαι να έχουμε κάτσει σε παγκάκι και να ρίχνω νερό στο πρόσωπο για να συνέλθω. Ε δε θυμηθήκαμε ποτέ. Δεν είναι τρομερό; Για εκατόν είκοσι λεπτά της ζωής μου εγώ πλάνταζα και λίγα χρόνια (ή μήνες;) μετά {ΩΘΕΜΟΥΕΧΩΑΛΤΣΧAΪΜΕΡ!} δε μπορώ να θυμηθώ τον λόγο.

Αυτό λοιπόν είναι η ιστορία της ζωής μου. Η λήθη. Ή η ηλιθιότητα. Γιατί εφ’ όσον δε θυμάμαι βασικά πράγματα, ξανακάνω τα ίδια λάθη. Κι όχι ότι δεν αγαπάω τα λάθη μου, τα λατρεύω. Τα λάθη μου είμαι εγώ. Λάθη και λήθη. Δε θα πρεπε να έχουν σμιλέξει μία καρδιά λίθινη; Έτσι για να υπάρχει αρμονία στα λ,θ. Που τώρα που το σκέφτομαι είναι τα αρχικά στα ονόματα των πιο κοντινών μου ανθρώπων. Άσχετο, ναι.

Η ζωή μου χωρίζεται σε πολλούς άξονες. Πχ, όταν ζούσε ο μπαμπάς μου. Είναι το πριν φύγει και το μετά. Το πώς ήμουν πριν και το πώς έγινα. Είναι οι περίοδοι ανάλογα με το πού δούλευα. Η Αργυρένια στον ΑΝΤ1, η Αργυρένια στην πολυεθνική, η Αργυρένια άνεργη. Σαν τις περιπέτειες της Πολυάννας. Κάποια στιγμή θα γράψω και βιβλίο ‘οι αναμνήσεις μίας εργαζόμενης’. Νταξ, και τώρα έχω δουλειά δόξα τη μπαναϊα που λεγε κι ένας μακαρίτης. Που με κάνει να θυμάμαι: η ζωή μου χωρίζεται και ανάλογα με το πόσες φορές ερωτεύτηκα. Λίγες. Αλλά ορόσημα. Ο έρωτας του 96. Ο έρωτας του 2005. Και κάθε φορά τα απόνερα αυτού. Γιατί ναι μεν τα έκανα όλα πιτάνα στο during, αλλά φρόντιζα να τα κάνω και μετά. Και που να φανταζόσαντο αυτοί, τι κλάμα έχω κάνει αν και θύτης. Ανώμαλη.

Και φτάνω στο σήμερα. Η ζωή πια χωρίζεται στο πριν αρχίσει η επικαιρότητα όχι απλά να με απασχολεί, αλλά και στο μετά, που με ορίζει Η κρίση, που καποτε ήταν μόνο νευρική κι έγινε οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική.

Αλκυονίδες μέρες, Ελλάδα 2013 μ.Χ.

#1 Το φάντασμα του δολοφονηθέντος Σαχτζάτ Λουκμαν από φασίστες,δε στοιχειώνει κανέναν. Έχει καταφέρει όμως να γίνει μία στατιστική, ένας “26χρονος Πακιστανός” που πέθανε πηγαίνοντας στη δουλειά. Ελλάδα, τόπος nazis.

#2 Ένα μωρό ξεψυχάει από ασιτία, 3500 αυτοκτονίες σε λιγότερα από 3 χρόνια, ανεργία, ανέχεια, κλοπή ονείρων. Κι αντί στις ειδήσεις να είναι πρώτο θέμα που η χύτρα είναι άδεια στα περισσότερα νοικοκυριά, η είδηση είναι πως μία χύτρα εξερράγη στο MALL.

#3 Αποχαύνωση, το νέο εθνικό μας σπορ. Κάποτε η μόνη κρίση που είχαμε ήταν νευρική. Είμαστε η γενιά του Σουλεϊμάν, του Παντελίδη, του πάμε στον Μαζωνάκη με τη σύνταξη της γιαγιάς. Η γενιά των smartphones, του ευπώλητου, της ποζεριάς, της βιτρίνας, του καναπέ, του ‘δε βαριέσαι’.Είμαστε η γενιά που δε θα πάρει σύνταξη. Είμαστε η γενιά που όταν πάμε να μιλήσουμε, στα ίδια μας τα λόγια δε θα έχουμε σύνταξη, λόγω έλλειψης παιδείας. Η γενιά που έχει κατάθλιψη. Η γενιά που της κάναν κατάληψη.

#4 Μη περιμένεις να σε σώσουν. Μη γίνεις κι εσύ μία στατιστική.

Μη περιμένω να με σώσουν. Πρέπει να τηρώ αυτά που η ίδια λέω. Κι αφού ονειρεύομαι μία επανάστα, πρέπει να την ξεκινήσω και στην ίδια μου τη ζωή. Και δεν καταλαβαίνω η χαζή, ότι όλα τα λάθη μου κι όλες οι συγκυρίες γενικώς, αποτελούν τη μαγιά της δικής μου αλλαγής.

Ότι αυτό που ζω, αυτό που φοβόμουν τόσα χρόνια, είναι η ίδια η ζωή. Το να είμαι τόσο ανέμελα ελεύθερη. Το να μπορώ να φεύγω. Το να επιλέγω τα άτομα γύρω μου. Το να τσαλακώνομαι, να πέφτω και να σηκώνομαι. Το να ενθουσιάζομαι, να ερωτεύομαι και να ξεπερνάω. Ξαφνικά κακαρίζω συνέχεια λες και μου καθαρίζουν αυγά. Ξαφνικά καταλαβαίνω ότι έχω δημιουργήσει μόνη μου μπαμπούλες. Ξαφνικά θεραπεύτηκαν όλα μου τα ψυχοσωματικά. (Και ξέρεις όταν προκύπτουν όλα αυτά τα ‘ξαφνικά’ είναι η στιγμή που είμαι έτοιμη να την ξαναπατήσω μ’ έναν νέο έρωτα για τουλάχιστον 18 μήνες )

Ξημερώνει Τρίτη, το κείμενο θα το ανεβάσω μία μέρα μετά. Να έχω κλείσει όλα τα βιβλία. Έχει ξεράσει ο οργανισμός μου ό,τι πριν έναν μήνα θα ορκιζόμουν ότι λάτρευα.
Ζωντανός οργανισμός αυτό δε θα πει; Αυτή ακριβώς η εξέλιξη δε νοείται;

Κι όταν δεν πεθαίνουμε πια για κανέναν, αρχίζουμε πάλι να ζούμε.

Αυτή τη φορά θα το χαρώ όπως πρέπει. Δεν θα την πατήσω όπως το 2007.

Υ.Γ ξέρω δεν κατάλαβες Χριστό. Αλλά προσπαθώ να σου πω, ότι μάλλον είμαι επιτέλους πολύ ευτυχισμένη και τώρα το συνειδητοποιώ, τώρα που καταλαβαίνω ότι ελευθερώνεται κανείς όταν τίποτα δε φοβάται, τίποτα δεν ελπίζει. Ναι ρε, το’χε πει κι ο Καζαντζάκης. ΤΩΡΑ ΤΟ ΖΩ ΟΜΩΣ,ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ;

Πετάω!! #diplis_anagnwsis

Κι αν..

..νόμιζες για λίγο πως σου ανήκω, ήτανε νύχτα και τώρα είναι πρωί.

tumblr_mef15oIVL61r3r97bo1_400

*κάνε κλικ στη φώτο αφού πάρεις δραμαμίνη

Αυτοκινητόδρομος 2, Α2

aindabem

Μια μέρα ανακαλύπτουμε ότι το να φιλάμε ένα άτομο για να ξεχάσουμε ένα άλλο, είναι ανόητο.
Όχι μόνο δεν ξεχνάμε το άλλο άτομο, αλλά το σκεφτόμαστε πολύ περισσότερο …
Μια μέρα συνειδητοποιούμε ότι οι γυναίκες έχουν ένστικτο “κυνηγού” και κάνουν κάθε άνδρα να υποφέρει …
Μια μέρα ανακαλύπτουμε ότι η πτώση είναι αναπόφευκτη …
Μια μέρα συνειδητοποιούμε ότι η καλύτερη απόδειξη της αγάπης είναι η πιο απλή …
Μια μέρα συνειδητοποιούμε ότι δεν προσελκύουμε το κοινό …
Μια μέρα θα ξέρουμε οτι το να χαρακτηριστεί κάποιος ή κάτι ως “καλό” δεν είναι καλό …
Μια μέρα θα συνειδητοποιήσουμε ότι το πρόσωπο που ποτέ δε θα μας καλέσει είναι αυτό που περισσότερο σκεφτόμαστε …
Μια μέρα θα γνωρίζουμε τη σημασία της φράσης: “Γίνεσαι υπεύθυνος, για πάντα, για ό, τι έχεις εξημερώσει …”
Μια μέρα συνειδητοποιούμε ότι είμαστε πολύ σημαντικοί για κάποιον, αλλά δεν δίνουμε αξία σε αυτόν …
Μια ημέρα συνειδητοποιούμε πως αυτός ο κάποιος μας λείπει, αλλά είναι ήδη πολύ αργά …
Τέλος πάντων …
Μια μέρα ανακαλύπτουμε ότι ακόμη κι αν ζήσουμε σχεδόν έναν αιώνα, ο χρόνος αυτός δεν είναι αρκετός για να επιτευχθούν
όλα τα όνειρά μας, να φιλήσουμε κάθε στόμα που μας προσελκύει, να πούμε όλα όσα πρέπει να ειπωθούν …
Ο τρόπος είναι: είτε συμμορφωνόμαστε οτι θα χάσουμε κάποια πράγματα στη ζωή μας, είτε αγωνιζόμαστε ώστε να υλοποιήσουμε όλες τις
τρέλες μας …
Όποιος δεν καταλαβαίνει μια ματιά, δε θα καταλάβει ούτε μια μακρά εξήγηση.

Um dia descobrimos que beijar uma pessoa para esquecer outra, é bobagem.
Você não só não esquece a outra pessoa como pensa muito mais nela…
Um dia nós percebemos que as mulheres têm instinto “caçador” e fazem qualquer homem sofrer …
Um dia descobrimos que se apaixonar é inevitável…
Um dia percebemos que as melhores provas de amor são as mais simples…
Um dia percebemos que o comum não nos atrai…
Um dia saberemos que ser classificado como “bonzinho” não é bom…
Um dia perceberemos que a pessoa que nunca te liga é a que mais pensa em você…
Um dia saberemos a importância da frase: “Tu te tornas eternamente responsável por aquilo que cativas…”
Um dia percebemos que somos muito importante para alguém, mas não damos valor a isso…
Um dia percebemos como aquele amigo faz falta, mas ai já é tarde demais…
Enfim…
Um dia descobrimos que apesar de viver quase um século esse tempo todo não é suficiente para realizarmos
todos os nossos sonhos, para beijarmos todas as bocas que nos atraem, para dizer o que tem de ser dito…
O jeito é: ou nos conformamos com a falta de algumas coisas na nossa vida ou lutamos para realizar todas
as nossas loucuras…
Quem não compreende um olhar tampouco compreenderá uma longa explicação.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 69 other followers